Altı gündür babamın refakatçisi olarak hastanedeyim. Bugün öğlen duş almak için yerimi kuzenime teslim edip eve geldim, akşam gene nöbetime devam etmeye gideceğim.
Bir gün, belirsiz bir gelecekte bunları yaşayacağıma şüphem yoktu, ne zaman olacağını tabi ki kestiremezdim ama bekliyordum. O gün geldi işte. Babam hastanede bakıma muhtaç bir halde uzun ve zorlu, üstelik olumlu sonuçlanacağına dair pek umut dolu konuşulmadığına şahit olduğum zahmetli bir tedavisi var. Istırabı çeken o, ben çekenin tanığıyım. Refakatçi dediğiniz kişi bu tanıklığı yapan aslına bakarsanız.
Alttaki yazıyı telefonla Havva’ya dikte ettirmiştim, hiç böyle huylarım yoktur aslında, ama hastanedeyken mecbur kaldım duygusal patlamanın eşliğinde.
Benim güzel babam, Asghar Farhadi’nin sahnelerini yaşatıyor bana. Şikâyetim yok, üzüntüm var, bir de dualarım.
Bir saate kalmaz çıkacağım evden, istikamet hastane, Yeşilköy.
çok yorgunum. Bedenen ve zihnen.
Ya Şâfi ya Allah.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Tarihe Yorum Düşmek Senin Ne Haddine?!