 |
| Resim bana ait. Hayret değil mi? |
Okuduğum andan beri içimde tuhaf şeyler hissettiren aşağıdaki kıtada Lord Byron şöyle buyurmuş:
LXXXIV
Hangi derin yara iz bırakmadan kapanmıştır?
Uzun süre kanasa da kalp, yıpratmak için iyileşir
Onu çirkinleştiren şeyi; kendi umutlarına
Karşı savaş verip kaybedenler, sessizleşirler
Belki ama boyun eğmezler; ininde
Nefesini tutup bekler Kararlı Tutku,
Yılları telafi edeceği âna kadar; ümidini kesmesin kimse:
O geldi, gelir, gelecek – cezalandırma
Ya da affetme gücü – yavaşlayacağız BİR olduğumuzda.
*
Çok ısınamadığım yukarıdaki çeviri bu kitaptan.
Orijinali de aşağıda:
What deep wounds ever closed without a scar?
The heart's bleed longest, and but heal to wear
That which disfigures it; and they who war
With their own hopes, and have been vanquished, bear
Silence, but not submission: in his lair
Fixed Passion holds his breath, until the hour
Which shall atone for years; none need despair:
It came--it cometh--and will come--the power
To punish or forgive--in ONE we shall be slower.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Tarihe Yorum Düşmek Senin Ne Haddine?!