657 DMK'na Tabi Olanların Anlayamayacağı Bir Durum Üzerine...

Dün işten ayrıldım. İstifa ettim. Bıraktım. Daha iyi koşullarda bir gelir kapısı bulacağımdan değil. Alakası bile yok. İş kime nasip olmuş da benim gibi üzeri çizilmiş, statüsü kazınmış, varlığı buharlaştırılmış elli yaşına yaklaşan şişko bir kele kısmet gelsin? Yok öyle bir dünya. En iyi arkadaşıma/patronuma daha evvel birkaç defa bu sonun geldiğini ifade etmiştim, açıkça ‘dayanamıyorum’ demiş, ondan gelen biraz daha sabretmem yönünde rica/ısrar sonucu harekete geçmemiştim. Şu yazıda değinmiştim aslında, hiçbir şeyin geçeceği yok. Sosyal bilimlerin genel sonucudur; her şey kimi zaman yavaş, kimi zaman ivmeyle hızlanarak, ama daima kötüye gider. Etik, ahlak, toplumsal değerler, hasletler ya da ekonomi gibi içtimai hayata dair tüm olgular bozulup çürümeye meyillidir. Üst perdeden, çok bilmiş edasıyla konuşmam sizi rahatsız mı etti yoksa? Pardon eğlencenizi bozdum sanırım.

İşimde kesin bir görev tanımım yoktu aslına bakarsanız, işçilerin hakkını patrona, patronun hakkını işçilere karşı savunan, yöneticiymiş gibi görünen ama kurumsallaşmanın K’sına itibar etmeyen patron/arkadaşımın genlerinde yer etmiş Sultanhamam geleneğinden ötürü inisiyatif kullanmaktan mahrumdum, ne var ki %100 itimat edilecek kişi kontenjanında yer aldığımdan para dağıtma, para hesaplama, alacaklılarla uğraşma gibi sorumluluklarım vardı. Bu arada insan sarrafı kadrosunu ve yönetici asistanlığı pozisyonlarını da vekâleten yürüyordum. Gene de işin en zorlu kısmı para meseleleriydi, çünkü olmayan bir şeyi yönetmek malum biraz müşkül: Şirketin alacak hanesinde milyon dolarlar yazılıyken, bu parayı karşı taraftan alamadığımızdan bitmek bilmeyen bir kriz girdabında dibe doğru çekilmeye devam ediyorduk. Sağ tarafta cenneti, sol tarafta cehennemi gören Araf gibi bir noktada bulunduğunuzu hayal edin, size hizmetiniz, zahmetiniz, masrafınız, emeğiniz karşılığı endüljans verenler cennete gireceğinizi söylemiş ama zaman geçtikçe üzerinde durduğunuz zeminin ateşe doğru kaydığını görüyorsunuz, öyle işte. Bir şirketin iş yapıp da karşılığını alamaması böyle bir şey. İş yapmak için malzeme almak zorunda, bunlar ancak alacağınızı umduğunuz ödemeye göre tarihlenmiş çek, kredi ile olabilen şeyler. İşin büyüklüğü ya da niteliği çerçevesinde insan çalıştırmak zorundasınız, o insanların maaşları, sigortaları, yeri geldiğinde tazminatları var. Devlet zaten akbaba gibi, envai çeşit vergiyle şirketlerin ümüğünü sıkma peşinde. Velhasıl taşıması, nakliyesi, yemeği, içme suyu, barınması derken harcama kalemleri ve tutarları şişip duruyor. Bu tabloda benim görevim para bulmak değil elbette, parayı bulan, kazanacak olan patron/arkadaşım. Ben o parayı dağıtmakla, ne patronun ne işçinin ne de diğerlerinin haklarının yenilmemesi için ince eleyip sık dokumakla görevliydim. Kahrolası bir sözelci olduğum doğru, sayılarla hesaplarla pek işim olmadı mecbur kalmadıkça, ama bana bu vazife verilmiş madem, elimden gelenin en iyisini yapmak için çırpındım. Takatim kalmayınca artık yeter dedim patrona. Çünkü para yok. Dünyanın en zor konuşması, alacağı olan işçiye, kestiği faturanın peşinde koşan esnafa, “para yok” demek. Para yok demekten yoruldum. Devasa projeler, yüklü ihaleler alıp da milyon dolarlık alacakların ödenmediğini söylediğiniz alacaklı kişi “abi bin lira olmaz mı koskoca şirkette?” diye sorduğunda yerin dibine geçmekten bıktım. Çünkü Porsche ile dolaşan patronun/arkadaşımın cebinde de bin lira olmadığını, gelecek paraların ümidiyle kredi kartından nakit çekip deposunu doldurduğunu, eveki altınları bozdurduğunu, annesinin emekli maaşına uzandığını, bu arada çekleri ödeyebilmek için bir ev bir iş yeri sattığını biliyorum, hayatını değil, sadece günü kurtarmak için. Özetle, bu yaşına dek (bu bana Allahın bir lütfu) hayatında hiç kimseden borç almamış, hiç kimseye de borç vermemiş biriyim, insanlarla para muhabbetine hiç girmedim ve girmem de gerekmedi çok şükür. Ne var ki para yok derken yalancılık ya da başkasının ihtiyacını umursamama imasından da, patron/arkadaşım hakkında paraları nereye gömdüğü şakalarından da gına geldi artık. Anlattığım durumun bir kısır döngü olduğunun farkındasınızdır elbet, Şirket parasını alamadığı için borçlarını ödeyemiyor, bizden alacaklılar da kendi borçlarını ödemekte aciz kalıyor doğal olarak. Söz gelimi işçiye maaşını, yevmiyesini veremediğimizde, kirasını nasıl ödeyecek? Kirasını ödeyeceği ev sahibi, ay başında beklediği geliri alamayınca kasaba nereden bulup da deftere yazdırdığı borcu sildirebilecek? Kasap sattığı malların parası gelmezse aldığı doblonun araç kredisini nereden bulacak? Ve saire ve saire.

Olayın bana yorgunluk haricinde bakan yönü, benim de beş parasız olmam. Üç yıla yakın çalıştığım bu yerde hiçbir zaman düzenli bir gelirim olmadı. Bunu ailem bilse üzüntüden kahrolurlar sanırım, sadece Havva’nın bildiği bu durumu (tam şu anda annemlerin telefon etmesi ne biçim bir kader oyunu ya, neyse) olabildiğince kabullenmiştim, ama bir işim olduğunu, bunun için esnek denebilecekse de mesai harcadığımı, bu sırada sinirlerimin epeyce bozulduğunu, akşam saatlerinde gelen telefonlarda yaptığımız konuşmaları gördükçe Havva kendimden kaynaklı onca derdimin yanısıra bir de bu iş yüzünden asabımın bozulmasına razı olamıyordu, sanki stress + sigara + göbek + kötü beslenmeden mütevellid sağlığımdan endişesi misliyle artıyor gibiydi. Ve evet, bunları çekip çevirebilmek için bırakın kazancı, ancak iş için yaptığım masrafları sübvanse etmeme yetebilecek bir gelir kimi zaman geliyor, kimi zaman gelmiyordu. Söz gelimi bu işi bırakma kararını dün itibarıyla hayata geçirdim dedim, ağustos sonundan bu yana tek bir kuruş cebime girmedi, aksine çıktı da çıktı. Bu noktada insanın en iyi arkadaşının patronu durumda olması da olayları karmaşıklaştırıyor, o bana vermek isteyip de veremediği paranın, ben de bırakın düzenli bir geliri, cebimden çıkan masrafların karşılığını isteyememenin sıkıntısındaydım.    

Sözün sonu: Bir işim yok, evdeyim, daha önce olduğu gibi gene Havva’nın eline bakıyorum, ama bu defa en azından evi süpürüp, kedi kumunu temizleyip, diğer ev işlerini yapabildiğim kadar yapıp kadıncağızın üzerindeki yükü azaltmayı umuyorum. Masraflarımı da kısma, en önemli adımlardan biri olacak, pazartesi sigarayı bırakıyorum inşallah.

Kim bilir, belki başka bir iş bulurum.