System Of A Down Bağlamında Hal Beyânı Üzerine...

Güfteleri değil, besteleri ele alarak kıçımdan yorumluyorum bunları.

Slayer, kibrin müziği. Şeytanî bir büyüklenme hakim melodilerine, Dite’de yankılanan günahkâr bir ego patlaması yaşıyorum tınılarında. Müziklerini Tanrı’yı bile sikime takmadığım (tövbe yarabbim) anlarda bana hitap eden mel’un bir ilahî gibi seviyorum bu psikolojideyken.

Megadeth neşe, Rammstein pornografi, Judas Priest erotizm, Metallica tefekkür, Iron Maiden kalbî duygulara tekabül ediyor bende.

Black Sabbath gerilimli bir hipnoz, Queen estetik zerafet, Pink Floyd şaşkınlık, Rainbow ve Deep Purple sihir etkisi yaratıyor üzerimde.

Kimi zaman klasik müzik dinlediğim oluyor, kendimi nadiren de olsa kâmil biri, übermensch hissettiğimde ya da bunu hissetmeye yakın olduğumda içimden geliyor dinlemek. Hassaten Beethoven ve Mendelsohn.

Ne var ki bu aralar en sık, neredeyse sabah akşam System Of A Down ile yatıp kalkıyorum. Sizin gibi benim de içimi şişiren karanlık hallerim, keskin iniş çıkışlar yaşayan ruh durumumdaki dalgalanmalar, az manik çok depresif bir adama dönüşmüşlüğümün müzikal dille ifadesinden farksız yaptıkları ezgiler. Ne dengeliyim, ne dengesiz. Ne mutluyum, ne de mutsuz. Ne iyiyim, ne kötü. Ne hayattayım, ne ölü.

Hala rol yapabiliyorum, hala insanlara –gerek gördüğümde- neşe saçmaktan geri durmuyorum.   “Gerek görmek” dedim, çünkü doğal değil, yapmacık çünkü bu tutumlar. Yani profesyonel bir şerefsiz olarak yaşamaya devam ediyorum işte. Hoş, daha evvel de yazmıştım, nutella misali enerji santrali halinde gezindiğim olmadı hiç. Muhatap olduğum insanları sürekli ikircikli, tedirgin bir şaşkınlığa sürüklememin, hakkımda ne düşüneceklerine karar verememeleri de böyle açıklanabilir; worst game ever olarak nitelenmesi yanlış olmayan Hayat oyununu ben böyle icra ediyorum işte. Yengeç yan yan yürür, serçe seker, yılan sürünür, Oğuz da sağa sola yalpalasa da dik durduğu izlenimi yaratır. Dün birinden aşırı derecede dürüst biri olduğumu, lakin bu dürüstlüğümü karşımdaki kişiye yönelik bir silah gibi kullandığımı, böylece bir yalancıya kıyasla çok daha kötü, acımasız ve tahripkâr davrandığımı işittim. İyi olanı kötüye çevirmek, kötünün formunu değiştirip iyi bir şey kılıfında göstermek bu. Alfred Nobel de TNT’yi insanlara hayır getirecek diye yaratmıştı, sonrasını anlatmaya gerek yok. System of A Down metal müzikmiş gibi ama değil, pop kıvamında ama enstrümanların kullanımı gayet sert, neşeliyken öfkeli, umutsuzken komik, sesi içten gelirken münafıkça ve huzurluymuş gibi görünürken şiddetli bir isyana hazır.

Allah ne güzel diyor:

“Ey huzura kavuşmuş insan! Sen O'ndan hoşnut, O da senden hoşnut olarak Rabbine dön. (Seçkin) kullarım arasına katıl ve cennetime gir!” (Fecir Suresi, 27-30)

Huzur ve hoşnutluk kavramları geçiyor ayette...

 Bu bağlamda durumum birazcık müşkül.