Kendi Kendini Taklit Etmeye Devam Kararı Üzerine...

Çok zaman önce dostlarımdan biriyle havadan sudan konuşurken, konu nereden gelip nereye bağlandıysa artık, aslen bilgisayar mühendisi olan kendisi konuştuğumuz mevzu hakkında verdiği örnekte “Dünya üzerindeki bilgisayarları, chipleri, devreleri ve benzeri şeyleri bir anda ortadan kaldıracak olursak, tekrar bugünkü teknolojik seviyeye ulaşabilmemiz için yirmi, belki elli yıl çalışmamız gerekecek. Sebebi şu: Bilgisayar teknolojisindeki her gelişme, ileriye yönelik her adım, bir önceki sistemin üzerine eklenerek gidiyor; yani hiçbir şey sıfırdan üretilmiyor.” ifadelerini kullanmıştı. Ne hakkında konuştuğumuzu anımsamıyorum, zaten aradan kaç sene geçti; gene de bu örnek yer etmiş hafızamda.

Dostoyevski Ecinniler’i yazarken çok şiddetli bir epilepsi krizi geçirir, öyle ki kriz sona erdiğinde bırakın ne yazdığını, romanın tasarladığı kurgusunu, neredeyse kimliğini bile hatırlayamayacak halde bulur kendisini. O ana kadar yazdıklarını bir araya toplayıp okur en baştan, sonrasında yeni bir plan yaparak –kuvvetle muhtemel ilk halinden tümüyle farklı- yepyeni bir roman yazmaya koyulur. [Diğerleriyle kıyaslandığında Ecinniler’in en karmaşık, en pürüzlü, zihni en çok tırmalayan ve kimine göre de en boktan Dosto romanı olmasında bu sözünü ettiğim durumun yadsınamaz bir yeri olduğu aşikar. Gerçek Ecinniler’i ise asla bilemeyeceğiz.]

Yıllarca bu sayfalara karaladığım her türlü zırvaya kafamda link vermişliğim, onları yazarken ezberlemişliğim var, sanki zihnimde bir fihrist ya da kelimeler dizini yapmışım da, alakasız bir ortamda bir konu hakkında konuşur ya da yazarken hemen daha evvel değindiğim o konuya bu blogta yazmış olduğum bir post ile atıfta bulunup dururdum. Fakat gel görelim o günler de geçti, bir seneyi aşkın bir süre –Virgilius’ta- hiçbir şey yazmayıp, eski yazdıklarıma da gözümün ucuyla dahi bakmadığımdan kafamdan silinip gitti her şey. Hiçbir şey hatırlamıyorum:) Bu aslında iyi bir şey, kafam kırk yaşında bir adam için gereksiz derecede çerçöple dolmuştu zaten, boşaldı, sakinleşti, pek bir güzel oldu.

Bir başka güzellik daha var, kendi kendimi kaptırdığım saçma sapan bir beklenti baskısı, ne kadar kaçınmaya çaba göstersem de beni bırakmıyordu: Saçmalama hakkım elimden alınmış gibiydi, sürekli ne kadar zeki olduğumu tekrar tekrar ispatlamak zorundalığım varmış gibi… Sanki kendimle yarışıyor gibiydim. Kırk yaşıma gelmem gerekiyormuş demek, “çok da tınnnn.” havasını takınabilmem için. Blog ulan bu, altı üstü bir blog işte.

Sanatkar bir maymun? Pek de ciddi bir hava takınmış hani...

Bir süre evvel  “yeter artık, tekrar yazmaya başlamalısın” diyen bir arkadaşa sigarayı ve blogu bıraktığımı söylemiştim, bu iki berbat bağımlılığı özdeştirdiğimi görünce susmuş, daha fazla uzatamamıştı ısrar etmeyi. Yakında sigaraya da başlar mıyım ki? Aah, keşke…