Geçen Gün Üzerine...

Bu akşam da iş çıkışı, binayı terk eden diğer pek çok insan gibi neşe ve mutluluk vardı içimde. Bitmişti. Bunu eminim siz de hissedersiniz, o iş gününü kazasız belasız geride bırakmış olmanın, biten günün ardından evine ya da başka bir yere giden kişilerin haklı sevincini duyumsar insan.

Asansörde karşılaştığım bir arkadaşımla paylaştım bu hissiyatımı, "bugün de bitti çok şükür" dedim, gülümseyerek "evet, bir gün daha yaşlandık" dedi, sustum, neredeyse her gün içimden fazla irdelemeden geçen klişeleşmiş bir gün daha yaşlanma düşüncesi bu defa başkasından işittiğimden olsa gerek farklı bir tınıda yankılandı içimde, derken zemin kata geldik, ayrıldık kalabalığa karışıp.

Ben ve benim gibi pek çok insan, bir iş gününün sonunda ofisten, fabrikadan, her nerede çalışıyorsa akşam olup oradan çıktığında benzer bir rahatlama, kurtulma duyguya kapılıyor - ölüme bir gün daha yaklaştığından değil; bu insanların hiç birisi "bu şekilde" bakmıyorlar. Somut olarak bakılınca ölüme bir gün daha yaklaşmak, yaşamdan bir daha uzaklaşmak sonucunu da beraberinde getiriyor. O insanların mesai çıkışı rahatlama hissetmelerinin sebebi ise salak ya da  duyarsız olmaları değil, insanlar o iş gününde yaşadıklarını hissetmiyorlar ki! Yapmak zorunda oldukları bir iş var, görev ve sorumlulukları var, uymaya mecbur oldukları türlü türlü hiyerarşi sistemleri, çaresizlik içinde tüm dikkat ve becerilerini sergilemeleri gereken vazifeleri var: böylece para kazanabilsinler, ihtiyaçlarını giderebilsinler, sosyal statülerini devam ettirebilsinler, vs. vs. İşte, bu hoşnutsuz mücadele duygusu ile geçen iş günleri, insana yaşadığını hissettirmediğinden o iş gününün bitmesi ile neşeye, coşkuya, mutluluğa evriliyor. Öğretmende de, doktorda da, belediye işçisinde de, öğretim görevlisinde de, poliste de, hemen her yerde aynı şey geçerli... Cuma gününü bizler için bunca güzel ve beklenilesi hale sokan da gene bu  gerekçe zaten.


Dedim ya az evvel, ben bugün yaşadığımı hissetmedim, çünkü bugün neredeyse hiç bir şeyi isteyerek yapmadım. İnsan dilediği bir şeyi yapamıyorsa esir demektir. Evet, Hatun'u aradım bir kaç kez ve güzel güzel konuştuk, annemi aradım ve yeni aldıkları yazlık eve taşınmalarına dair lafladık, Beşiktaş’ın üçüncü ligdeki bir amatör takım karşısında düştüğü acziyet ile ilgili spor haberlerini okudum-eğlendim, Halil Berktay'ı okuyup hak verdim yazdıklarına ve öğlen yemeğinde Ciğeristan'dan söylediğim yemeği hayvanlar gibi yedim, bunların hepsi hür irademle yaptığım şeylerdi. Ama bunların hepsi, hapisteki bir adama, bir hücreye kilitlenmiş bir mahkuma tanınan özgürlük olabilirdi, ya da fiziksel engelli biri de bu söylediklerimi birebir yapabilirdi. Bense Ofisteydim! Gün boyu talimatlar aldım, emirler verdim. Saçma sapan ve anlamsız tavırlara maruz kaldım, muhtemelen başkaları için de can yakıcı triplerle, mimiklerle, ses tonları ile başkalarına saçma sapan davranmış olabilirim. İnsanın insana köleliği, insanın kendi elleriyle yarattığı organizasyonlara köleliği, insanın kendisini mahkûm ettiği yabancılaşmaya köleliği ile bir gün daha geride kaldı ve ben bu gün bittiği için sevindim…

Kafamda bu düşüncelerle eve yürürken ben ne yapıyorum diye iç geçirdim, nerede olmak isterdim bugün diye sordum kendime... Yazın bu son günlerinde hava böylesine güzelken, ofiste (hem lafzi hem mecazi anlamda) hapsolmak yerine, Kuruçeşme'ye, Arnavutköy'e, hatta belki Sarıyer'e gidebilirdim; ne kadar uzun zaman oldu Boğaz kıyısında yürümeyeli... Ya Büyükada? Osmanbey? Dilediğimi yapabilecek olsam, o günün bitmesi hüzün yaratırdı bende, velev ki gün boyu evde pinekleyip FIFA2012 oynayayım, gene o gün, "benim" olurdu, çünkü ben "benden başkalarının" olmazdım...

İnsanlar ölüyorlar. Kimi 40'lı, biraz daha fazlası 50'li yaşlarında; 60'larında hayata veda edenler daha çok, 70'li yaşlarını görenlere ise artık vadesi tamamlanmış gözüyle bakılıyor. Seksenlerine varanlara şanslı diyoruz, doksanlarına erişenleri ise şaşkınlıkla anlatıyoruz birbirimize. Bütün bu insanların, hepsinin ortak söylemi birbirine benzer: "Ah gençliğim!" diyorlar, içlerinde o kadar ukte var ki! Koşturmacaya, toz bulutuna, gereksiz şeylere bulayıp, bulaşıp, karışıp kendilerini unuttukları, ruhlarındaki pusulayı kaybettikleri yıllara yanıyorlar. Farkına vardıklarında da bir bakıyorlar ki iş işten geçmiş, âhı gitmiş, vâhı kalmış...

Hayat da, ölüm de kendi işini yapıyor...

Bugün 26 Eylül 2012. Dün 25'iydi. Dünden bu yana, bir gün daha yaşlandım, bir gün daha ölüyüm. Kendim için ne yaptım? Hiç... Olan bitenin ayrımına vakıf olduğumu iddia bile edemiyorum.


Mutsuz bir bilinçle bekliyorum... Tek yaptığım bu.