Puzzle'ın İlk Parçası Üzerine...

Kısa bir flashback:

Şurada sözü edilen güzel insan, aramızda geçen çok şiddetli bir kavganın sonrasında (kırk yılın başında haklı olan taraf ben olduğumdan) kendisini affettirmek -ama bu arada ağzıma sıçmak- için bana puzzle hediye etmişti, o puzzle macerası ise zaten başlı başına bir post konusu olmuştu.

Tabi ki beceremedim yapmayı... Ardından sağolsun, kankamın şirketinde ombundsman görevi gören bir azize hanım, çektiğim ıstıraba dayanamadı ve aziz kocasıyla beraber oturup üç akşamda bu puzzle’ı bitirerek bana teslim ettiler.

Puzzle o gün, yani 7 Temmuzda masanın üzerine bağdaş kurdu. Yerini de sevmiş olacak ki, aylarca kalkmadı oradan.

Üzerine kitaplar konuldu. Kitaplar değişti, yenileri kondu… Kaligrafi kalemleriyle eşin dostun düğün davetiyeleri onun üzerinde yazıldı. Bir köşesine gazete kağıdı serip lahmacun bile yediğim oldu. Göbeğinin ortasında duran kül tablası kaç yüz defa dolup taştı da boşaltıldı Allah bilir. Kısaca masamın örtüsü yoktu ama puzzle’ı vardı.

Bu durum aslında “Virgilius nasıl bir insan?” diye merak edenlere de hal diliyle verilen bir cevaptı. Çişi gelip sidik torbası patlayacak hale gelene kadar tuvalete gitmeyen, ayakları üşüyen ama çorap giymek için dahi yerinden kalkmayan, telefonu çaldığında isteksizce bakan, en sevdiği yönetmenlerin filmlerini takip etmeyip izlemeyi sürekli erteleyen ve sonrasında unutan, son temiz kilodunu üzerine giymeden kirli çamaşırları makineye atmaya erinen, tembel, uyuz, uyuşuk, üşengeç biriydi o.

Ve, dört ay sonra, birden artık "yeter!" dedim.

Bu yeter!, aslında kendime karşı yeterdi.

Halimden memnun değilsem, mızmızlanacağım yere, bir şeyler yapmam gerektiğine dair verilen bir karardan başka bir şey değildi.

Yeter dedikten sonra nutella sokmadım evime. Kilo vermem gerekiyorsa, önce bu mereti hayatımdan çıkartmalıyım dedim .

Sigarayı bırakmaya karar verdim. Şimdilerde nikotin bandı mıdır, tablet midir, yoksa akupunktur mudur, her ne boksa takip edeceğim yolu araştırıyorum.

Alkol tüketimi de azalacak. Biraya veda, gerektiğinde, caım çok çekerse şarap veya votka, o da kararında.

Evimdeki eşyaları da değiştireceğim yakında.

Bir şeylerle uğraşmam lazım. Hoşuma gidecek bir ortam bulursam amatör bir grupta tiyatro filan da olabilir bu, veya hat kursu filan.

Ama, bütün bu “a.q. bu ölgünlüğün, çürüyüp gidiyorum oturduğum yerde!” kıpırdanmasının ilk adımı, masanın üzerinde aylardır bekleyen puzzle’ı çerçeveletip duvara asmamla atılmış oldu.

Düğmeye bastım.

Ya herru ya merru!

(Barutum kaç atımlık, ben de merak ediyorum.)