Öylesine...

Statcounter abimiz Virgilius’un ratinginin düştüğünü söylüyor. Artık eskisi kadar çok kişi okumuyor bu sayfaları.

Üzülüyor muyum?

Hem evet, hem hayır.

Üzülüyorum çünkü önceleri bu sayfaya günde birkaç defa bakan kişileri artık cezbedecek bir şey kalmadı sonucuna varıyorum; gene ben-merkezci davranacak olursam; kendimi sürekli tekrarladığımdan, yeni bir şey bulamıyor okuyanlar. Bu açıdan yaklaşırsak, evet, kişisel kısırdöngüm sadece bana değil, başkalarına da gına getiriyor. “Hep aynı, hep aynı a.q.” diyorlar. Ne yapalım, aşık olduk da yazmadık mı? Amcamızdan malikane miras kaldığını öğrendik de paylaşmadık mı? Malzeme bu işte :)

Üzülmüyorum, bu blogtan bir menfaatim yok. Okuyucular para kazandırmıyor, ütü de yapmıyor bana. Virgilius benim nazarımda bir eğlence merkezi, ağlama duvarı ve kişisel arşiv departmanı görevini üstlenmiş durumda. Tam anlamıyla günlük olarak kullanıyorum bu sayfaları.

Ama okuyucuların nicelik olarak azaldığını görmek, hepsinden önce şaşırtıyor beni: Doğru veya yanlış, bir dünya sıra dışı şey zırvalıyorum burada. Hayran kalınası bir üslubum yok şunun gibi, bunun gibi keyifli de değil okumak yazdıklarımı, okunurken onun gibi “vay be!, işte bu! veya öteki gibi "ohaaa! yok artık!" da dedirtemem insanlara, ama geyiklediklerime baktığımda her şeyden, bunların her birinden azar azar olan bir tutti frutti havası seziyorum gevelediğim postlarda. Gene de, bu benim blogum, okumayan kendi kaybeder. Bu vesileyle statcounter istatistiklerinin gözlerinden öperim.

----------------------------------

Tepedeki Göz’ü değiştirdim. “Sana çok yakışmış” diyen kişiler çıktı. Resim, daha evvel birkaç kez sözünü ettiğim, Hobbes’in 1651 senesinde yayınladığı Leviathan isimli eserinin kapağına ait. Kapağı Abraham Bosse yaratmış, içine de Hobbes yazılı eklemelerde bulunmuş. Sayfanın tepesindeki resim, sözü edilen kitabın kapağının bir sadece bölümü, resmin tamamı görmek isteyenler şuraya göz atabilirler. Bedenini insanların oluşturduğu bir kral resmediliyor kompozisyonda; sağ elinde kılıç tutuyor; maddi güç, iktidar anlamında. Sol elindeki asa ise ruhani otoriteye atıfta bulunuyor. Tam anlamıyla Kşatriyalar ile Brahmanların yetkilerini elinde toplamış, Ahd-i Atik’teki Melkitsedek gibi bir rahip-kral. Resmin üstünde Kitab-ı Mukaddes’ten bir alıntı var, "Göğsü taş gibi serttir, değirmenin alt taşı gibi sert.” (Eyüp 41:24) Benim göğsüm taş gibi sert değil, aksine hiç de adaleli bir fiziğim yok, şişko tombik bir adamım sonuçta. Eserde totaliter devleti anlatan ve meşrulaştıran yazar, böyle bir motto uygun görmüş kendisini ifade etmek için.

----------------------------------

Google aramalarına dair yazılanlardan gına geldi biliyorum. Gene de bir cumartesi gecesi saat 23.22’i gösterirken, Milli Eğitim Bakanlığı- Ankara’dan her kim google’ı açıp da “kaldırımda yürüyen 20 yayanın davranışları” yazarak search butonuna bastıysa, geleceğimizin teminatı olan çocukların emin ellerde olduğu hakkında tüm endişelerimi ortadan kaldırıp beni rahatlattığını bilmesini istiyorum. Milli Eğitim Bakanlığımız gece gündüz, haftasonu bayram demeden çalışıyor işte, ben şahidim.

----------------------------------

Hepsi bir yana, en iyi arkadaşım, bana en yakın dostum, biyolojik bağımız olmasa da öz kardeşim gibi gördüğüm yegâne insan, günde sekiz defa konuştuğumuz, sabah uyandığımızda birbirimizi “günaydın bebeğim, hadi kalk, işe geç kalacaksın” diye aradığımız, aldığım nefesi bilen, burnundan çıkan sümüğüne kadar tanıdığım ruh ikizim, kötü yola düştü, galiba/korkarım evlenecek bir Havva kızıyla. Yakında “Evlilik Üzerine” başlıklı bir yazı kaleme alıp yarın öbür gün aklı başına geldiğinde ‘ben demiştim! Otur ağla şimdi!’ demeyi düşünüyorum.

“Ben demiştim” demek her zaman çok keyiflidir. Ego şişer. Bir dosta söylemek, sorumluluğunuzu zamanında yerine getirmiş olmanın keyfini de yansıtır. İçinde hüzün de barındırır çünkü bir yandan da adam yerine konmadığınızın göstergesidir.

----------------------------------

Artık yeni insanlarla tanışamıyorum. Yazışamıyorum. Konuşamıyorum. İyice vurdumduymaz, umursamaz biri olup çıktım. Bu durum çoğu zaman başkalarının gözünde beni kaba, nezaketten nasibini almamış biri, öküzün teki yapıyor. Yoksa öküzün teki yapmıyor da, öyle mi görünüyorum diğer insanların nezdinde? Al işte, olduğun gibi görünmekle, göründüğün gibi olmak probleminin bir türevi bu. Öküz isem öküz gibi davranmak, değilsem adam gibi olmak zorundayım. Lakin öküz olmadığı halde öküzmüş gibi davranmanın “Don’t Talk To Strangers” isimli tavsiyeler manzumesine uygun olduğunu biliyorum.

----------------------------------

Yalan. Aslında hiçbir şey bilmiyorum ben.