Bir Oyun Kaybedilmesi Üzerine...

Kısa bir kronoloji:

Son genel seçimlerde AKP'ye oyumu vermiş olmamın en büyük nedeni cumhurbaşkanlığı seçimlerine günler kala, Genelkurmay'ın bir gece yarısı internet sitesinden yayınladığı basın açıklamasıydı. O gecenin ilerleyen saatlerinde bir dostum msn'den haber vermişti bana ve ben de tüm işimi gücümü bırakıp bir post yazmıştım konu üzerine...

Genelkurmay'ın basın açıklaması içeriğindeki tehdit algılayışı ile (kendi halinde bir adamcağız olarak) benim tehdit algım uyuşmuyor. Zaten bir türlü bu arkadaşlarla ortak bir noktada buluşamadım. Benim açımdan bir kayıp olduğunu düşünmüyorum, onlar açısından da değildir umarım. Hayatım boyunca bu ülke için irtica diye bir tehdidin hiç bir zaman varolmadığını düşündüm ve ifade ettim çevremdeki insanlara, sayıları çok kısıtlı bir kaç marjinal grup dışında din tabanlı/teokratik bir devleti arzulayan kimsecikler yok. Kanaatimce tehdit, "gerçek tehdit", aşırı milliyetçilik, muhafazakarlık ve faşizmdir bu ülke için. Çoğu insan bu iki olguyu birbirine karıştırıp aynılaştırıyorlar zihinlerinde; ama aslında bunlar çok farklı şeyler. Gerekirse bunların arasındaki farkı göremeyenlere açıklama için bir post daha yazarım. Şimdilik sadece şunu vurgulamakla yetineyim, irtica bu ülkenin insanı için uygun bir zemin değil ve gelecekte de olamaz diye düşünüyorum, milliyetçi muhafazakarlıkla beslenen faşist anlayış ise devlet tarafından desteklenerek dalga dalga yayılıp hayatı yaşanmaz kılıyor, atmosferdeki oksijenin azalması gibi. Bu paragraf bu kadar yeter.

AKP'ye oy verdim çünkü devletin millete nasıl davranması gerektiğini söylemesine katlanamıyorum. "Ama devlet böyle bir şey zaten" demesin kimse, ben de Hobbes okudum, Rouesseau'yu yuttum, ancak misyonerlerin boğazını keserek öldürten de (Bakınız Malatya olayı), o devlet, en kritik noktada duran yazarı öldüren de (bakınız Hrant Dink) o devlet, kitabevi bombalayıp deşifre olan da (bakınız Şemdinli olayı) o devlet, Sakarya'da, Altınova'da, Trabzon'da ve daha pek çok yerde bilerek veya bilmeyerek herşeyi berbat eden zihniyetin sahibi de aynı devlet. Üstelik eleştirilemeyen, kendisine asla dokundurtmayan, her zaman ve her dönem en/tek haklı olduğunu iddia eden Türkiye Cumhuriyeti Devletinin çekirdeği bir kurumdan, bir basın açıklaması ile "falancalara günlerini gösterin!" diye bir işaret geliyorsa, üstelik bu işaretin ardından topyekün devlet kurumları akla ve vicdana sığmayacak eylemlere girişebiliyorsa, (bakınız 367 oy gerekliliği rezaleti) ben, Virgilius, Queen'in "you don't fool me" şarkısını söyler, kendi bildiğimi okurum. Zira aklım var, vicdanım var, muhakemem var.

AKP hükümeti direnmişti Genelkurmay'ın basın açıklaması karşısında. Mert ve haklı bir direniş olarak gördüm ben bunu; cesurdu, çünkü bu ülkede siyasi irade ancak Ordu'ya karşı duruşuyla kararlılığını ve samimiyetini ispat edebilir. Sendikaların tepesine binmek, öğrencileri coplamak, memuru ezmek mertlik değil yoksa. Türkiyede hükümetlerin politik testi, Asker eksenli devlete ne kadar söz geçirebilirliğiyle, hadi söz geçiremiyorsa da duruşu ve gösterdiği tutumla belirlenir. Dedim ya, aklım var, vicdanım var, muhakemem var, AKP'nin duruşunu beğendim ben, sırtını millete yaslayıp Boris Yeltsin'in Kızıl Meydan'da tankın üzerine çıkmasına benzer bir tavırdı AKP'nin gösterdiği. Onlara oy vermemiştim bir önceki seçimlerde, ama artık hak ediyorlardı. Bu duruşun mükafatı, -ben bir kişi olsam da- oyumdu. Verdim. Ardından da bana laf atan arkadaşlarıma neden AKP'ye oy verdiğimi anlatmaktan tüy bitti; irticanın mümkün olmaması, insan hakları ve şeffalık yönündeki adımları, sivillik gibi kavramlardan, dünyaya entegre olmaya kadar pek çok laf geveledim, kimse bir başkasının fikrini değiştiremez, amacım kendimi ifade edebilmekti ve argümanlarım da kendimce/kendime göre yeterliydi, onlar bana hak verdiler mi bilmiyorum, ilgilenmiyorum da.

Seçimi kazandılar, oylarını da epeyce arttırarak.

Azınlık olan ama sesi çok çıkan gruplar; AKP'nin aslında ne yapmak istediğinden, takiyyeden, gizli hedef ve amaçlarından -ancak medyumların bilebileceği şeylerden yani- bahsedip durur ve "başımıza geleceklerden siz sorumlusunuz ey 48% !!!" diye kıyameti koparırken, aradan geçen zaman zarfında AKP, ben ve benim gibi düşünenlerin a. qoydu: İlk büyük darbeyi bu sene 1 Mayıs'ta aldı bu blogun zırvacısı, Ahmaklıklar Komedyası nevinden 1 Mayıs 2008'de İstanbul'da yaşananlar unutulur, yenir yutulur şey değildi. Her kesim ve grup zıvanadan çıkmıştı; ama benim kabul edemediğim AKP'nin tavrıydı. Şöyle yazmışım:

"
... Farklı olduğunu öne süren, özgürlüklere saygılı olduğunu her fırsatta vurgulayan, bu uğurda göstermelik de olsa “gerekli” hukuksal reformları sosyal yapıya ve türk insanının tarihten gelen doğasına aykırı olmasına rağmen gerçekleştiren, Avrupa Birliği projesine siyasi kazanımlarını korumak ve kollamak için cansiperane sarılan hükümet, kendi elleriyle oluşturup diliyle yarattığını savunduğu ümit ve özgürlük havasını “1968 Prag Baharı”nı tanklarla ezip geçen Sovyetler Birliği gibi elleriyle parçaladı, yok etti tavrıyla. Özgürlük, hoşgörü, iyi niyet ve basiret; köylü zihniyetli, sükunet nedir bilmeyen ve kavgacı bir iktidarın diline pelesenk olmuş söylemi haline geldi bu ülkede, lakin tavır ve tutumları sadece “ulan bunların ötekilerden farkı yokmuş” dedirtiyor insana. Hükümet eğer devlet güvenliğini [Milli Güvenlik Belgesini] doğrudan ilgilendirmeyen bir konuda karşısındaki grubu [yani işçi ve sendikaları] yumuşatabilecek, sakinleştirebilecek, hadi onu da geçtik provake etmeyecek adımlar atmıyorsa, “ben sizin babanızım ben ne dersem o olur” havasında elinde sopayla geziyorsa, artık o hükümetin icraatları, sürekli eleştirdiği ve kendisini “ben de onların mağduruyum” dediği devlet bürokrasisi ve faşist devlet kavramının piyasadaki farklı sürümleri olan C.H.P. ve M.H.P. anlayışının son planda kopyası olur. – ki aslında hiçbir farkının olmadığını açıkça gösterdi. 1 Mayısta yaşananlar bu açıdan bir turnusol kağıdı görevini gördü, anladık ve kesin olarak onayladık; ötekiler gibi A.K.P. de bir devlet partisidir.
...)

Bu gerçekten hayal kırıklığı yaratan bir gelişmeydi: Hani yeni sevgilinizle her haltı yedikten sonra bir de anal seks yapmak istersiniz, onun kızaran yanakları sizi gülümsetir ve utangaç bir ses tonuyla "ama ben hiç öyle yapmadım bu güne kadar" dediğinde içiniz bir hoş olur; lakin tam pozisyon alıp içine gireceğinizde çapı kocamaaan bir delik görür, üstüne üstlük bir de cup diye penetre olursunuz ya, "sfinkter kasların çok daha sıkı ve dirençli olması gerekir, böyle kolay olmamalıydı, bu işte bir terslik var" diye keyfiniz kaçar... İşte 1 Mayıs'ta hükümetin söylemi ve tavrı bende o hayalkırıklığını yaratmıştı. Gene de sevmeye devam ettim ben AKP'yi. Ağzımın tadı kaçsa da.






Dağlıca'da olan biten ve ardından üzeri örtülen, oradaki gariban çocukların bilerek-isteyerek ölmelerine seyirci kalınması olayı, AKP kükümetinin gözleri önünde oldu ve bunu en çok sorgulaması gereken kurum da zaten hükümetti. Tuhaf bir şekilde es geçildi, hakkında birazcık yazılıp çizildi ve ardından unutuldu gitti.

Aktütün'de ise artık ip koptu. Başından beri terörü bitirmek istemeyen, terörün, akan kanın ve şehitler için yakılan ağıtların, düzenlenen mitinglerin ülke içindeki ve siyasilere karşı konumunu güçlendirdiğini, otoritesini arttırdığını, gayri-resmi iktidarını pekiştirdiğini bilen Ordu, tüm istihbarata ve alınan bilgilerden sonra gerekli tebdirin alınması için yeterli zamana rağmen, 21 yaşındaki bir astsubayın emrindeki 17 eri, göz göre göre hiç bir önlem almadan -sanki bir tatbikat yapıyorlarmış gibi- harcadı. Düpedüz harcadı. bundan birileri sorumlu; komuta kademesinde, nereye kadar çıktıysa bu bilgiler, birileri inisiyatifini parmağını kımıldatmamaktan yana kullandı, o çocuklar da öldüler. Normal bir ülkede Milli Savunma Bakanı bunu sorgulardı, bu ülkede olmaz öyle şeyler. Bunu kabullendik zaten. Sonra birileri çıkıp normalde hükümetin yapması gereken şeyi yaptı, bunca istihbarata, duyuma, bilgiye rağmen bu baskın nasıl yaşandı ve bu askerler neden şehit oldu, biz bu işte bir bit yeniği sezinliyoruz, bizi aydınlatır mısınız? diye soracak oldu: Genelkurmay'ın cevabı 'hepinizin a. qorum, kodum mu da oturturum, size ne lan, ölen ölür, kalan sağlar bizimdir" oldu.

Bu kadar aptal yerine konmayı kaldıramıyor insan... Ben hani akıllıydım, vicdanım vardı, muhakemem yerindeydi? Hayır, devlet her zamanki gibi "sen bilmezsin, anlamazsın bu işlerden. Bize karışma, bunlar karışık işler" havasında devam ediyordu refleks göstermeye. Gene de, buraya kadar kabullendik.

Ama ne zaman Bu ülkede hükümetin başındaki kişi, "Asker doğru söylüyor. Siz ne zannediyorsunuz kendinizi? Ne sorusu, ne sorgusu? Kimin yanındasınız siz? Ağzınızdan çıkanı kulağınız duysun. Hata yok, yanlış yok, şüphe edip ne diye soru işaretleri yaratıyorsunuz kendini bilmez herifler!" tonunda bir söyleme baş vurunca, işte o zaman "Sen de mi Brutus!" deyiveriyor insan. Kendisinin yapması gerekeni biz soruyoruz, ona da yumruğunu gösteriyor beyefendi!

Sonra da "aklım başımda, vicdanım kalbimde oldukça, muhakemem yerde sürüklenmedikçe, ben bir daha AKP'ye oy vermem" diyorsunuz...

AKP'nin çok da umurundaydı demeyin.
Benim umurumda.
Onların akılları tutulmuş, vicdanları donuk, muhakemeleri tutsak olabilir.

Bense hala insanım. Tanrı olmayı beceremediğime göre, bari insan gibi insan olmaya çalışayım.