Ortaya Karmakarışık!

1- Schiller, 1797 senesinin Mayıs ayında Goethe’ye yazdığı bir mektupta, Aristoteles’in eserlerini ilk defa okuduğunu belirttikten sonra devam ediyor:

“O’nu daha önce okumamış olmaktan dolayı çok mutluyum, kendimi, şimdi bana sağladığı büyük bir zevkten ve bütün faydalarından mahrum bırakmış olurdum. Eğer O’ndan yararlanacak bir biçimde okunacaksa, öncelikle temel kavramlar oturtulmuş olmalı; ele aldığı konu, yeterli düzeyde bilinmiyorsa, O’ndan akıl almak tehlikeli olacaktır.”

Schiller bu satırları kaleme aldığında 47 yaşındaydı. Dünya kadar eser vermiş, Goethe’yle birlikte klasik Alman edebiyatının zirvesinde yerini almıştı o yaşında. İlk defa okumuş Aristoteles’i.

Alıntıladığım pasaj, aslında hepimizin az ya da çok karşılaştığımız soruna ışık tutuyor. Daha çocuk yaşlarda, lise çağlarında Dostoyevski, Nietzsche, Schopenhauer, Sartre gibi heriflerin eserlerini okumak ne büyük bir belaya bulaşmak aslında! Atatürkçülüğün ne olduğunu anlamadan militan Kemalist olmak gibi, Tanrı’yı kavramadan din olgusu bir şablon gibi kabullenmek gibi, bu iki örneğe benzer nitelikte bir beyin yıkamasına uğruyor körpe zihinler, o zaman hazmedemeyecekleri gıdaları sindirmelerini nasıl bekleriz? İbranilere Mektup’ta şu enfes ifade geçer:
“Katı yiyecek, yetişkinler için, yani duyuları iyi ile kötüyü ayırt etmek üzere alıştırmayla terbiye edilmiş olanlar içindir.” (5/14. ayet)

Lise 1. sınıfta Edebiyat hocamız Tülin Aybars Kafka’nın Değişim’ini, Camus’nun Yabancı’sını okutmuştu bizlere… Bu korkunç bir şey! O kitapları anlamak, idrak etmek 16 yaşındaki bir çocuğun harcı olamaz, sadece kaos yaratır zihninde… Kocası Ersin Aybars, ertesi sene edebiyat derslerini Ölü Ozanlar Derneği ve Amadeus filmlerini izleterek yapıyordu, her iki filmi de onar kez izlemişizdir ders yılı müddetince. Otoritenin ne olduğunu idrak etmeden özgürlük anlaşılabilir mi? Yaşamı tatmadan ölümü aklına getirir mi insan?

Schiller 47 yaşında okumuş Aristoteles’i.

Gençlere kaldıramayacağı yükleri verip onların ezilmesine sebep olmaktan başka bir şey değil midir bu?

Büyük teyzemin kızı lise sonda okuyan oğlu için geçenlerde “çok meraklı okumaya, kitap düşmüyor elinden, Oğuz ne verelim bu çocuğa, bana bir liste hazırlasana” dediğinde, “kesinlikle kitap okumasın, benden de uzak dursun, resim yapsın, top oynasın” şeklindeki cevabımı şaka zannetmişti en başta.

2- İngilizler’in midemi bulandıran bir özellikleri var, bu da ulusal kibirleri. 1789’un laneti tüm dünyaya milliyetçilik mikrobunu yaydı ve Rusundan Arjantinlisine, Arabından Danimarkalısına kadar her ülke milliyetçilik ve milli duygular üzerine kurmuş devlet sistemini, ama İngilizlerde bu kibir ölçüsünde. Üzerinde güneş batmayan bir imparatorluk kurup iki yüz seneye yakın yeryüzünün tek hakimi olmalarından ileri gelen “biz ve ötekiler” ayrımı var dünyaya bakışlarında. Herhangi bir güç karşısında yenilmeleri durumunda ise, mağlubiyetlerinin ardından muzaffer olan düşmanlarını yere göre sığdıramamaları, meth-ü senalar düzmeleri hep bu yüzden: “Onu biz bile alt edemedik!” Gandhi’yi en çok yücelten İngilizlerdir, çünkü Gandhi var olmayan bir gücü arkasına alıp, İngilizleri Hindistan’dan defedebilecek kadar karizmatik bir liderdir. Atatürk’ü öve öve bitiremezler, çünkü tamamen tükenmiş bir devletin küllerinden yarattığı ruh ve güç ile Anadolu’dan kovmuştur kendilerini.

Hırvatistan Euro2008 elemelerinde İngiltere’yi turnuvanın dışına bırakan ülkeydi, üstelik hem Zagrep’te, hem Londra’da iki defa İngilizler’in burnunu sürterek. Holiganıyla, dünyanın en pahalı ligiyle, futbolun mucitliğilye bakalım, İngiltere kupada yok. Hırvatistan’ın turnuvanın grup maçlarındaki üç maçta üç galibiyetlik performansına Hırvatlardan sonra en çok İngilizler şapka çıkardı, hele Almanyayı yenmelerinden sonra “işte, bizi geride bırakıp turnuvaya katıldılar ama Almanya’yı da yenecek kadar güçlüler, boşuna değilmiş çektiğimiz acı, go Croatia go!” diye şişindiler.

Derken, Hırvatlar bize yenilip yok oldular.

Bugün İngiliz gazetelerinin sitelerinde spor sayfaları okudum saatlerce. Milli takımın mücadelesine ve gösterdiği savaşçı performansa gık bile diyemiyorlar, -denilecek gibi de değil zaten- ama sürekli sözün ucunu “tabiat üstü” bir takım olgulara dayandırıp durmaktan da geri kalmıyorlar. Utanmasalar “Terim’in ricası üzerine Fethullah hoca bunlara okuyup üflemiş, yoksa olmaz bu kadarı” diyecekler.

The Times’ın spor Müdürünün köşe yazısındaki şu paragraf bile yeter demek istediğimi anlatmaya: “No team, surely, could come back from that. And no team would; except that Turkey are not a team in this tournament, they are a phenomenon, a force of nature. This is a campaign of almost mythical purpose.”

Sporda şansın yerini ve önemini hepimiz biliyoruz, “topun sevmesi” tabirini binlerce defa duyduk, okuduk, kullandık. Ama o şans gökten gelmiyor, mücadele etmeyen, boğuşmayan, didişmeyen ne kadar şanslı da olsa başarılı olamaz.

Karikatürize etmek, küçük görmek ve aşağılamaktan başka bir şey değildir. “Bizi diken, Almanları ezen Hırvatlar Türklere mi yenildi? Aman Tanrım dünyanın sonu geldi, başımıza taş yağacak” yaklaşımı bu.

Bunu sadece İngilizler yapar.

Rusları bize çok benzedikleri için seviyorum, Almanlara disiplinleri yüzünden hayranım, Fransızlara biraz gıcığım ama olur o kadar, Akdeniz ülkeleriyle hiç bir problemim yok- İtalyan erkekleri dışında-, ama İngilizlerden nefret ediyorum.

İnşallah Almanlardan sekiz tane yeriz de, iyice kudurur İngilizler. (Ne de olsa Rüştü Beşiktaşlı)

england vs CROATIA (qualification euro 2008)

3- www.erotik-itiraf.com-da bir itiraf okudum dün:

flupke16 Erkek, Bursa, Yaş: 40, 20.06.08

Önce tipi sana uyan bir kadın bulunacak, onunla aynı ortama girilecek,onun seni istemesi sağlanacak,güldürülecek,vs,vs.. O sıra libidosu yüksek olmuş olacak, sex ortamı yaratılacak ve olabilirse sevişilecek sonra da performansınız çok iyi ise kuru bir teşekkür edilirken akdağdan kar bağışlanmış olacak..!
Kadınlarla erkekler eşit diyen kimse gelsin yanıma ben anlatayım ona oldu mu?.!

Ah be güzel abicim, ben bıraktım artık uğraşmayı, kafam iyi, rahatım yerinde böyle, kimsenin ağız kokusunu çekmeye gerek yok… Sen de vazgeç bu uğraşıdan, değmez, valla değmez…

Beavis 'n Butt-Head

4- Geçenlerde gün okuduğum bir haber beni uzun düşüncelere sevk etti: Datça’da karaya vurmuş halde bulunan, kesici ve delici bir aletle işkence edilerek öldürüldüğü anlaşılan bir yunus balığıyla ilgiliydi haber.

Bunu yapan insanı/insanları düşündüm; bir hayvana nasıl bu yapılabilir diye… Elinize bir bıçak, tornavida vs. aldığınızı, ve bir hayvanı acı çektirerek öldürdüğünüzü düşünün, ağzını kestiğinizi, karnına sapladığınızı... I-ıh, olmuyor değil mi? Bir türlü hayal edemiyoruz bunu… Ürperiyoruz da… Mesele öldürmek değil zaten, “acı çektirmek.” Istırap vererek, canhıraş seslerini dinlerken zulme devam etmek…

“Bunlar nasıl insanlar? Nerede yaşarlar, nerede çalışır, nerede çıkarlar karşımıza?” diye kafa yordum…

Ve aklıma Haneke geldi, Funny Games…

Funny Games Trailer