Maske Üzerine...

Garip mahluklarız.
Maskelerimiz var gardolabımızda.
Vücudumuzu saran cilt dokusu gibi, çirkin, kabul edilemez, mide bulandıran yanlarımızı gözlerden saklayan maskeler...
Yaşadıkça, büyüdükçe, öğrendikçe sayıları artan, çoğalan.
Elbise değiştirir gibi, her gün, hatta gün içinde birden çok kereler değiştiriyoruz o maskeleri duruma göre.
Üstelik hangi maskeyi takıyorsak yüzümüze, inandırıyoruz kendimizi o maskenin görüntüsü gibi olduğumuza. Sahteliğiyle çelişkili, öylesine içten bir inanmak ki bu, maskeyi kendimizden iğrenmemek için mi takıyoruz, yoksa diğerleri bizi o maskenin görünümü gibi sansınlar diye mi, belli değil.
Gardolaptaki maskelerin kimisini çok seviyoruz, "bana en çok uyuyor" diye düşünüyoruz, sanki bir gömlekmiş gibi.
Tümüyle doğal olduğunu, yapmacıklıktan kaçındığını iddia eden kişilerin aslında en beğendiği maskesini ne kadar benimsediğini farkediyoruz, maskesinin iç yüzü olduğunu zannedecek kadar kendisini kaptırdığını, o sanal görsellikle bütünleştirdiğini farkediyoruz. Üzerine gitmiyoruz böylelerinin, "sen kandır kendini, ama beni değil" diyoruz içimizden. Bir yandan da kendi maskemizden ötürü onu hoşgörüyoruz.
Yalansız yaşamak mümkün değil. Sadece söylemle kısıtlı kalmaz yalan, tavırlarda, bakışlarda, tutum ve davranışlarda sürekli bir "olduğundan farklı, aklından geçene aykırı, istediğine karşıt" hallerimiz var.
Psikoloji bu yalancı yaşamı meşrulaştırmak için otokontrol diyor, norm kavramını ileri sürüyor.
Derimizin altını gizlememizin tabii olduğunu söylüyor. Sosyal hayatta bunun bir gereklilik olduğunu vurguluyor. Modern yaklaşım opportunizm, pragmatizm kelimelerini fısıldıyor, daha geriden Machiavelli gülümsüyor...
Artık özümüzün, yaratılışımızın değil, hem kendi istediğimizle giydiğimiz, hem de bize uygun görülen maskeleri takmaya başlıyoruz.
Gardolap yetmemeye başlıyor, iş yerindeki çekmecelerimize, arabanın torpido gözüne, cüzdanımızın içine, tatile gittiğimizde götüreceğimiz valizimize, öteye beriye dolduruyoruz maskeleri.
Bize, kendimize yer kalmıyor artık.
Sıkıyoruz kendimizi, sıkıştırıyoruz. Eziyoruz, küçültüyoruz.
Sürekli frene basarak yaşamaya başlıyoruz.
Maskelerimiz işe yarıyor aslında, arzularımıza, tutkularımıza, ulaşmak istediğimiz amaçlara o araçlarla erişebiliyoruz.
Kandırmaya, alt etmeye yarıyor onlar. Etkili birer silah gibi, kendisine yakıştırmayı beceren kişiler için. "Yakıştırma" konusu da zamanla mükemmele ulaşıyor zaten. Hayat da öğrenilen bir şey sonuçta. Kurtlar sofrasına ayak basan kuzunun, evrim geçirerek kurtlaşmasından başka bir şey değil yaşam dediğimiz süreç, daha doğrusu, kurt maskesi takıp kuzu masumiyetini unutması...
Buraya kadar yazdıklarımdan, aslında maskenin kötü bir şey olmadığı sonucu çıkabilir.
Ben kötü demedim zaten.
Yalan dedim.

Kötü olan nedir peki?
Maskelerden midesi bulanıp duyduğu isyanla gardolabında ve tüm kıyıya köşeye sıkışmış sahte yüzlerini yakan birinin, gelmiş olduğu noktada aslında insan içine çıkıp göstereceği hiç bir şeyinin olmadığını farketmesidir.

Gerçek ne zaman daha güzel olmuştur yalandan?

Slipknot - Vermillion
Uploaded by henki8