Bugün annemden, kardeşimi öne sürdüğü ve esasen -objektif bakıldığında- haklı olduğu bir para meselesinde ummadığım bir taleple karşılaştım.
Detayları yazmıyorum.
Still-Havva’nın beni terk etmesinde annemin rolü ve etkisi göz ardı edilemez. Bundan dolayı kendisini suçlu hissetmesin diye ne kadar gayret ettiğimi Allah biliyor.
Ne var ki, bu çabamda aşırıya kaçmış olmalıyım ki ne durumda olduğumu, halimi, nasıl ve neler yaşadığımı artık zerrece önemsemiyor. Daha da açık konuşmak gerekirse beni tam manasıyla gözden çıkardığını düşünüyorum. Açtığı konu ve talep ettiği para, benim ancak normal yaşayabilmem için gerekli olan bir meblağ çünkü. Yani, örnek vermek gerekirse kanser hastası bir kiracısını “çocuğum oturacak” diye evden çıkartan mülk sahibi gibi davranıyor. Haklı, ama vicdandan mahrum.
Anne, eş değildir, terk edemez çocuğunu. Ama imkânı olsa onu da yapardı eminim.
Bugün yaşanan kırılmayı hayatım boyunca unutmayacağım.
Ben, çaresiz ki onun evladım. Zavallı kadın.
O da mecburen benim annem. Zavallı ben.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Tarihe Yorum Düşmek Senin Ne Haddine?!