Yaranamamak Üzerine...

Babamın kulak ağrısı dediği, aslında farklı bir sorundan kaynaklanıyor sanırım, şu an asıl sebebi, kaynağı muamma olsa da. Perşembe gittiğimiz KBB uzmanı, kendi branşıyla ilgili bir sorun görmediğini açıkça söyledi. Bir enfeksiyon veya başka bir olumsuzluk filan yok. Dahası, babam kulağım ağrıyor derken, perşembeden bu yana boynunu, çenesi, ama şimdilerde esas başını işaret etmeye başladı. Bir nevralji türü olabilir, iki sene evvel tedavisinin bittiği tüberküloz menenjit tekrarlıyor olabilir, belki de farklı bir şey. Bilmiyorum. Gene nöroloji yolları göründü anlayacağınız. Eski sihirbaz nöroloğuna ulaşmam gerek bir şekilde. 

Bu post, dün akşam onların evinde oturur, neyi nasıl yapacağımızı, ağrılarının durumunu, şeklini, şiddetini, kendisini sürekli inceleyen hastalık hastası haline gelmiş üstelik demans hastası babama ben tekrar tekrar sorarken onun birden öfkelenmesi ve “o zaman oturup öleyim ben” isyanı üzerine yazılıyor. Kendisiyle ilgilenmediğime, derdini umursamadığıma kanaat getirmiş halde. Onu önemsemiyormuşum. Duyduğumda küçük dilimi yutacaktım az daha, yumruklarımı öylesine sıktım ki kesmeyi geciktirdiğim tırnaklarım avcuma geçti, kanatacaktım az daha. 

Diyemedim ki, “senin, sizin yüzünüzden, bitmeyen sıkıntılarınız ve bana ihtiyacınızdan ötürü intihar bile edemiyorum, sikik bir mantar gibi yaşıyorum, daha ne istiyorsunuz?” Bu da söylenmez ki. Allah benimle alay edip duruyor diyordum ya, olay iyiden iyiye ironik bir hal almaya başladı artık. O da canımı almıyor bir türlü. Böyle saçma sapan bir hal aldı Alemlerin Rabbi ile bu sefil Virgilius kulu arasındaki ilişki… 

Bıktım ya. Ölmemekten, ölememekten, ölürsem geride kalanlara ne olacağını düşünmekten, yaşlılar için dertlenmekten bıktım. Cidden çok saçma her şey. Bu kadar absürt bir hayat, zaten başlı başına anlamsızlık abidesi. 

Ve… konuşacak, beni rahatlatacak, moral ve sabır için güç verecek Still-Havva da artık yok. Onun kendi işi, gücü var. Bu manyaklıklardan kurtardı kendisini. 

Akıllı kadındı vesselam.