Dün akşam Still-Havva ile mesajlaştım, hâl hatır sormanın ardından müsaadesini alarak bir önceki postu okuması için ona whatsapp’tan gönderdim. İlk başta neden okumasını istediğime anlam veremedi, ‘ancak okuduğu takdirde neden okumasını istediğimi anlayacağını’ söyledim.
Üzerimden bir yük kalktı. Rahatlama anlamında söylemiyorum bunu, saçmalamayın Allah aşkına. Çok daha kötüyüm hatta. O yazıyı yazabilmek çok olumsuz etkiledi, Still-Havva’ya okutmak daha da beter etti beni. “Beni bırakıp gitmene hak veriyorum. Bak bunları ben de vurgulamışım geçmişte, sikilmiş bir götle bunca sene evli kalmak elbette ki tahammül edilemez bir şeydir, sana kırgın değilim” mealindeki bir metinden söz ediyoruz neticede. Demeye çalıştığım, onun beni neden terk ettiğini bir türlü idrak edemediğimi sanıyordu, şimdi bu karmaşa sona erdi. Taşlar yerine oturdu. Bunu yapmam gerekiyordu. Pişmanlık duymuyorum yaptığımda.
Yapayalnızlığımın bilincindeyim. Asla geri dönmeyecek, her şey bitti. Bunun ayrımındayım bir süredir. Geride bıraktığım hafta kendisiyle evlilik hayatının yaşanamayacağı biri olduğumu kabullenmekle geçti. Hayatta en çok sevdiğim, hayran olduğum, 'üzerine titrediğimi, öylesine özendiğimi sandığım' kişiye bile katlanılmaz geldiğimi anladım. Not anymore. Sifonun çekilmesi zorunlu, ortadan kalkması gereken yüz kiloluk bir bok çuvalı olduğum su götürmez bir gerçek.
Z. ve yeğenim iki gün önce ABD’ye döndüler. Önümüzdeki perşembe babamın katarakt ameliyatı var. Elimin kolumun bağlı olma durumu devam ediyor anlayacağınız. Şimdilik böyle durum.
Bir müddet daha hiçbir şey yapmadan, günde altı saat dizi izlemeye devam.
ps. Hafta içi Polente yazdı uzunca bir aradan sonra, nasıl olduğumu sordu, yapabileceği bir şey varsa diye… Ağlamaktan bıktığımı söyledim, omzunda ağlayabileceğimi söyledi bu eski arkadaşım. Sonra da beni ‘eğlenceli bir filme’ götürmekten bahsetti. İki saat de olsa havam değişirmiş. Orada iletişimi kestim. Sivilceli ergen gibi görünüyorum sanırım.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Tarihe Yorum Düşmek Senin Ne Haddine?!