Pek çok insan, Batı ülkelerinde ölülere defin merasimi öncesinde yapılan ölü makyajını henüz hayattayken uygulamaya başlıyor. Ruhları, kalpleri ölü. Işıltılarıyla ters orantılı cesetler halinde yaşıyor gibiler. Görkemli taç giyme törenleri ve alkışlarla, kimisi zerafet ve incelik kokan yapmacık davranışlarıyla ya da mide bulandırıcı güzellik ve aura çabalarıyla, daha türlü türlü yalanlara sarmalanıp canlı bedenlerin içindeki cansız yaratıklar halinde süregidiyor "miş" gibi yaşamak.
İnsanmış gibi.
Değerliymiş gibi.
Önemliymiş gibi.
Güzelmiş gibi.
Erdemliymiş gibi.
İyiymiş gibi.
Bana gelince, elbette bir kadavrayım, kendisine sürekli otopsi yapıp duran. Benim makyajım kelime ve jestlerim oldu her zaman. Ne vakit öldüm, nedir miladı bu halimin, ne zaman başladı, ne diye bu yola girdim de böyle oldum, doğrusu bilmiyorum.
Ama mezarda yaşamayıp, dünyada ölü olan herkesten, en az kendim kadar nefret ediyorum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Tarihe Yorum Düşmek Senin Ne Haddine?!