Dolmacı Kaplan

Bir süreliğine iş yerinden uzak kalıp tansiyonumu normal sınırlarına çekmek için çıktığım kısa izinde, yazlıkta gününü gün edip beni de biber dolması pişireceğini söyleyerek ayartan annemin yanına gittim. Dün, ikindi vaktine doğru üst kattaki balkonlu odaya geçtim, yağmur yağdığından balkona çıkmayı gözüm kesmedi, ben de balkon kapısını açıp, oturduğum koltuktan ayaklarımı demirlere uzattım, kitabımı, sigara ve küllüğü koyduğum sehpayı yanıma çekip zevkü sefa etmeye başladım. Kitap, Borges’in hazırladığı Babil Kitaplığı dizisinden Konuk Kaplan’dı, P’u Sung-Ling isimli, adını hiç duymadığım bir çekik gözlünün kaleme aldığı hikayelermiş. Sigaramı keyifle tüttürürken kitabın önsözünü okumaya giriştim, Borges yazmış onu. Bir satır dikkatimi çekti, altını çizdim:

“(…) Çin’de yazılan gerçekçi ve oldukça uzun romanlar –aşağıda değineceğimiz Kırmızı Köşk Düşleri gibi- özellikle gerçekçi oldukları için doğaüstü olaylarla doludur; çünkü bu ülkede olağanüstü olaylar imkânsız ya da gerçekdışı olarak algılanmazlar. (…)”

Ben bu satırın altını çizerken hemen balkonun dibindeki ağacın dalları (beton çocuğuyum ben, çamdan başka hiçbir ağacın ismini bilmem) rüzgârın şiddetiyle sertçe sallandı, hışırdayan yaprakların arasından iki üç kuş havalandı, kaybolup gittiler. Gözüm kitaptan ağaca kaydığında, balkonda, hemen iki metre önümde duran bir şeyi de istemdışı olarak gördüm. Gördüm ama ne gördüğümü anlamadım. Balkonda gerili çamaşır ipine, yırtık bir poşet mandallanmış, rüzgârda salak salak salınıyordu karşımda. Annemin ıslak ve yırtık bir poşeti çamaşır ipine neden astığını anlamaya çalıştım. Anlaşılacak bir şey değildi ama. Bir dakika evvel kitapta altını çizdiğim cümleye baktım tekrar, ‘çünkü bu ülkede olağanüstü olaylar imkânsız ya da gerçekdışı olarak algılanmazlar.’ O an aklıma gündüz tv’de gözüme ilişen bir reklam geldi, bir festival için olsa gerekti, kuş yuvasında bir sürü kulak bekliyordu, sonra bir adam müzik çalarak havada uçup yuvaya konuyordu, o kulaklar da (aç kuş yavruları gibi) müzisyeni yiyorlardı. Ne kadar rahatsız edici gelmişti izlerken, zaten yarım yamalak görmüştüm. Karşımdaki poşet de en az o kadar tuhaftı. Elbise veya çamaşır gibi ipe asılı bir plastik torba. Aşağıya, anneme seslendim:

- Anneeee! Balkondaki çamaşır ipinde asılı duran poşet hakkında bir şey biliyor musun?

- Heralde, ben astım onu oraya.

- Mantıklı bir açıklaman var mı?

- Kuşlar balkona konup sağa sola pislemesin diye astım, korkuluk görevi görüyor.

- Yaaa. Peki kuşlar bunu yutuyorlar mı?

- Bazısı evet, bazısı hayır.

- Kuşların zeka seviyelerinde farklılık olduğunu mu söylemek istiyorsun anne?

- Saçma sapan konuşma, daha iyi bir fikrin varsa, mesela normal bir korkuluk yapmak gibi, onu yap, bir işe yararsın böylece.

- Anne gören de balkonda mısır tarlan var zannedecek.

- Beni bağırttırmasana, dizi seyrediyorum şurada. O poşete de dokunma, işte o kadar!

Borges’in ‘özellikle gerçekçi oldukları için doğaüstü olaylarla doludur’ cümleciğini bir kez daha açıp okudum.

Sonrasında biber dolmasının hem gerçek, hem de doğaüstü olduğunu aklıma getirip sustum.