Mim Cevaplarım Bile Efsane Olmaya Aday... (a.q.)

Angkor Wat’a gittiğini öğrendiğim andan beri gıcığım Gökhan’a. Usta dedik, üstad dedik, bağrımıza bastık el üstünde tuttuk, sonra ne oldu? Herif beni hasetten çatlatma nesnesine dönüştü, bir de utanmadan yazıyor maceralarını. Bir de mim yollamış utanmadan, sanki akide şekeri dağıtıyor da “seni de unutmadım virgilius” demeye getiriyor, ulan Angkor Wat’ın avlusunda dolaşır ve hayatın anlamı üzerine düşünürken bir kere olsun aklına geldim mi?! Türkiye’ye dönünce beni hatırlaman doğal, zaten sana bira borcum var, ama sıkıyorsa A.J. Toynbee ’nin “uygarlık şaheserleri dediğimiz dev anıtlar, aslında erki/iktidarı elinde bulunduran bir avuç kişinin binlerce insanı bu uğurda silah zoru veya açlık tehdidiyle köle gibi çalıştırmasıyla ortaya çıkan ahlak düzeyi son derece düşük bir eylemin sonuçlarıdır.” sözünü, o avlusunda yürüğün Angkor Wat ile 20.yy. Kızıl Kmerleri - Ölüm Tarlaları bağlamında tefekkür ederken aklına gelseydim ya!

Neyse, işte gıcık olmaya başladığım bu adam beni mimlemiş; mim de mim olsa bari, konusu: “hayatınıza dair yedi şey yazın.” Bu nasıl bir mim başlığı, blogun tamamı hayatımdan kesitlerle dolu zaten. Bunların arasından yedi tane mi seçeceğim? Bir başkası olsa tefe koyup çalardım ama, saydırdığım bunca lafa karşın hala üstad ve ustadır Gökhan benim nazarımda, biraz geveleyeyim konu hakkında. Gökhan’ın yazısını Cuma günü okumuştum, cumartesi günü, yani ertesi gün şöyle geçti:

1- Sabah uyandım, duş tıraş sonrası kahvaltı için evden çıktım. Hafta sonları, izin günlerim ve tatiller dair her gün sakal tıraşı olurum, kendimi eve kapatıp burnumu kapıdan çıkarmadığım günler hariç sakallı halime dayanamıyorum. Benim metroseksüalitem bundan ibaret. Peki neden kahvaltı için sokağa çıktım? Beş yıldır kendi evimde yaşayan biri olarak bir kere olsun ne yumurta kırdım da yedim, ne de başkaca bir şey pişirdim. Makarna yapmasını bile bilmem. En fazla çay, kahve. Hayatım dışarıda yemekle geçiyor, evimin civarındaki tüm cafe-restaurant-lokantalarda tanırlar beni, mutfakta geçirilecek zamanın (tıpkı uyku gibi) bir insanın en büyük zaman kaybı olduğunu düşünmüşümdür hep.

2- Kahvaltımı yaparken kitabımı da açtım, bir yandan yedim bir yandan da okudum.

“Toparlarsak, kanser hastalarının yüzüne söylenen ve hastaların kendilerinin de işlerine gelen yalanların hepsi, ileri sanayi toplumlarımda ölümle yüzleşmenin ne kadar zorlaştığının ölçüsünü verir aslında. Ölüm artık, incitici biçimde anlamsız bir olay şeklinde değerlendirilmekte olduğundan, yaygın biçimde ölümle eşanlamlı sayılan bu hastalık da, mutlaka etraftan saklanması gereken bir musibet olarak yaşanmaktadır.”

Yukarıdaki satırların altını çizdim, bir ok çıkartıp sayfanın tepesine ‘Aries, Batılının Ölüm Karşısında Tavırları’ notunu yazdım. Kitap okurken ayraç ve kalemim daima yanımda olur, önemli bulduğum satırların altını çizer, kenarlarına notlar alırım. Sonra bunları ukala dümbeleği gibi sağda solda satmaktan narsistçe bir zevk alıyorum. (Bakınız bir alttaki blog yazısı.)

3- Kahvaltı sonrası eve döndüm ve biraz FIFA oynadım, blogları kurcaladım, haber okudum, porno seyrettim. Evi toparlayıp kuru temizlemeye götürülecek gömlekleri ayırdım. İş yerimdeki bilgisayara Perşembe günü bir arkadaşım Sid Meier’s Civilization III yüklemişti, yıllar sonra büyük bir özlem duyduğum bu oyuna kavuşmuş oldum böylece. O kadar özlemişim ki, içim titremeye başladı, kanımı coşturan bir şehvet hissiyle tekrar giyindim, sadece oyun oynamak için hiç üşenmedim, işyerime gittim cumartesi günü. Gecenin bir vakti ofisten çıkarken içimde utanma duygusu hissettim. Nefsime ne kadar kolay yeniliyordum öyle. Ama gene yaparım.

4- Evimde televizyon olmadığını daha evvel söylemiştim, senelerden beri izlemiyorum, ama hatunun evindeki digitürk’e Lig TV paketi aldırtacak kadar da Beşiktaş fanatiğiyim. Cumartesi Beşiktaş’ın maçı vardı ama hatun kişi domestik bir sorun nedeniyle beni eve almayınca, ben de kös kös somurttum. Beşiktaş’ın maçını izlemezsem bir hafta kendime gelemiyorum. Acısını da tüm uyuzluğumu yansıtıp çıkartırım!

5- Pazartesi günü işyerinde katıldığım toplantıda yüce ve koca müdür bir ara bana dönüp “tevratta veya incilde bu duruma göre bir anekdot var mı, varsa söyle” diyerek pis pis sırıttı. Kendisine siparişle kıssadan hisse veremeyeceğimi, doğaçlama olarak aklıma geldiğinde de söylediğim cevabımı verdim. Gerek islam, gerekse diğer dinler hakkında eşek yüküyle kitap okudum, dindar biri olmasam da dini inancı sağlam bir adamım. Lakin kendimi dini bir metinle ifade edecek olduğumda ya Kitab-ı Mukaddes’e ya da Hindu metinlerine başvuruyorum. Kısaca benim din dilim kesinlikle İslam değil. (Ama yanlış anlaşılmasın, elhamdülillah müslümanım:P )

6- Dün annemi tüm yol masraflarını karşılayacak şekilde Halep, Humus ve Şam gezisi için Suriye’ye gönderdim. Giderken “Allah razı olsun, sayende hep merak ettiğim Şam’ı ve Emeviyye Camii’ni göreceğim, ama bari bir de fotoğraf makinesi verseydin yanıma, ben de çekseydim gördüklerimi” dedi. Kadınları memnun etmenin nasıl bir hayal olduğuna dair somut bir örnek bu, ben de ona “anne, git, etrafa dikkatle bak, kafanın içinde tut gördüklerini. Gezilerde çekilen fotoğraflar geri dönüldüğünde ötekilere şuraya da gittim, orada şunu da yaptım deme gösterişinden başka bir işe yaramaz. Ayrıca biliyorsun ki benim de fotoğraf makinem yok. Fotoğrafa inanmıyorum ve [I don’t believe in photograph] bir yemeği yedikten sonra, tekrar tekrar o yemeğin fotoğrafına bakarak aynı lezzeti alamazsın diye düşünürüm. Bu gezinin tadını gezi müddetince çıkar. Şam Emeviyye Camiinde de benim için dua et, Allah oğluma akıl versin de” diye cevapladım.

7- Âşık olduğum, üzerine titrediğim, kendisine karşı hayranlık beslediğim, onunla beraberken 1,5 yıldır hiçbir iri göğüslü sarışına meyletmediğim, sevgimin yanında en az o ölçüde saygı duyduğum hatun, geçen hafta tutuştuğumuz şiddetli bir kavga sırasında (ilişkimizde yaşanan ya ikinci ya üçüncü tartışmaydı bu) “çok kolay vazgeçiyorsun değil mi?” diye sordu. Tavrımdaki katı ve kestirip atma havasından ötürü söylemişti sanırım bunu. O’ndan vazgeçmiş değildim, aklıma bile gelmemişti o sırada, ama evet, bu tespiti çok doğruydu: İnsanlardan çok kolay vazgeçebiliyorum. Çok çabuk silebiliyorum. Kendime o kadar hayranım ki, sevgimi hak etmediğimi hissettiğim anda karşımdaki insan duygularımı gasp etmiş gibi bir hale bürünüyorum, kendimi kurtarmak için de o kişiyi derhal buharlaştırabiliyorum hayatımdan.

Bunlar da benim hedef olup kaçamadığım mimin cevapları olsun.

Bu mim de aglea’ya, evli adam’a, birfincankahveiçinbirpenny’ye ve efsa’ya gitsin. İsterlerse alınsınlar, isterlerse üzerlerine almasınlar, bana ne :-)

Not: Gökhan'a da bu şarkıyı yolluyorum, Slayer'dan bir Kamboçya yorumu: