Kendi Kuru Gürültü'm Üzerine...

Sıradan bir Benedick tiplemesi iken, benden umulmayacak bir şekilde bir kadına aşık olmak, kendime dışarıdan baktığımda beni fazlasıyla şaşırtıyor. Benim gibi kendine zerre kadar güvenmeyen, her an her boku yiyebilecek kapasite ve eğilimde, bir adım sonra – üstelik nereye adım attığının bilincinde- fosseptik çukuruna düşmesi pek olası birinin bir kadına “seni seviyorum” demesi her şeyin başında bir risktir o kimse için. Riski oluşturan ilk faktör öncelikle kendi açımdan bağlayıcı olabilecek bir tutum sergilemekle ortaya çıkıyor. Kadınlarla ilişkisini yıllar boyu “suçu olmayan katil” şeklinde sürdüre gelen, hiç kimseye hiçbir şey vaat etmemiş ve bu rahatlığının şemsiyesi altında “ben seni adam ederim”, “sen hastasın ama seni iyileştireceğim” iddiasıyla (siz Avustralyalıların challenge dediğiniz durum) benimle beraber olan kadınları canım istediğinde/sıkıldığımda önce yürümediğine inandırır, sonra da yolun açık olsun diye pışpışlardım; kısaca karşı cinsle ilişkilerinde hasta olmayan ama hasta taklidi yapıp onların ilgi ve alakalarını çeken, hastalıklı bir adamdım işte. (Bu cümlede çelişki yok, demagoji var.)

Hastalıklı kişiliğimin ikinci saç ayağı kadınlara olan güvensizliğimdi. Gözyaşlarından kahkahalarına, şuh tavırlarından akıllı uslu duruşlarına kadar hiçbir zaman samimi bulmadığım, içten ve candan olma iddialarının koca bir palavradan ibaret olduğunu düşündüğüm bu türden birilerini ancak zekâlarına ve duruşlarına duyduğum saygıyla arkadaşım olarak sevebilirdim, yani insan olarak görebildiklerimdi bunlar, diğer bir değişle kadın olarak ele aldığım karşı cins, ne sevgi ne saygı göremezdi benden. Sahteyi sevmek nasıl abes ise, yalana inanmak nasıl ahmaklıksa bir kadına duyulan sâfiyane duygular da o derece absurd olurdu. Bu yüzyıla kadar dünyanın hiçbir yerinde, tarihin hiç bir döneminde adam yerine konulmamış kadınlara verilen değer de modern çağın apokaliptik yanılgılarından farksızdı benim düşünceme göre.

Derken karşıma bu hatun kişi çıkageldi. İşler karıştı. Benedick’in Beatrice’i gibi değildi. Üstünlük iddiası yoktu, bir mücadele içinde değildi benimle. Her şeyin ötesinde sakin ve dingin, tuhaf derecede rahat ve öz güvenliydi. Kadınların çok iyi becerdiği bir riyakarlık olan, özen ve titizlik kisvesi altında yapmacıklığı ve bayağılığı gizlenmeye çalışılan sahip çıkma, kontrol etme ve nefes aldırmayacak kadar insanın üstüne düşme tutumu yoktu kendisinde: “Her ne yaparsan yap, kendin yapmış olacaksın, ben senin eylemlerine ne şekil ne de yön verebilirim, sana ne mani olabilirim ne de bir şeyi yasaklayabilirim.” Hiçbir kadından görmediğim –ve söylemesi çok basit görünse de, kadınların pek azının inanarak söyleyebildiği bir şeydir bu. Hepsi bunu söyler ama kimse uygulayamaz. Kadın-erkek ilişkilerinde en hassas kırılma noktası da budur aslında: Güven ve özgürlük. Özgürlük tehlikelidir çok kişiye göre. Özgür ve yabani olanı evcilleştirip kölesi haline getirmiştir insanoğlu, atları, köpekleri, sığırları. Vahşi ortamından koparıp bağlamıştır dizinin dibine. Jack London’ın Beyaz Diş’i ise asla tam anlamıyla evcilleşemez, kadınların hükmetmeye çalıştıkları erkekler ise sadece mutsuz ve bengin birer organizmadır. Güvenilmezliğimi görüp de (bu da bir challenge) bana inadına güvenen, itimadını da müdahale etmediği özgürlüğümle bana gösteren bu kadın, Büyük Engizisyoncu’nun İsa’ya attığı fırçada sarfettiği “hür imanı” veriyordu bana: Engizisyoncu ‘hür imanı’ aşağılayıp otoriteyi ön plana çıkarıyordu belki, ama On Emir’in ilki gibi “Benim için senden başka kimse olmayacak” sözümü yeterli buluyordu işte. Kafamın içinde duran et yığınının evcilleşemeyeceğini ve hep bir parça yabani kalacağını nasıl anladıysa, başımın zırt pırt okşanmasından nefret ettiğimi, üstüme düşüldüğünde nefes alamadığımı fark ettiği gibi beni serbest bıraktığında kaçmayacağımı, arkasını döndüğünde bacağını ısırıp ortadan kaybolmayacağımı da görebildi. İnsan sevebildiğine hırlamaz, güvendiğini ısırmaz.

Isırmaz ama serde de vahşilik var: Hayat boyu monogaminin ne menem bir şey olduğunu anlayamamış, kendisine asla uymayan bir elbise gibi düşünüp onu giyen başkalarına da tuhaf tuhaf bakan biri, yedi aydır nasıl olur da sapma göstermez? Mesele sadece aldatma boyutuyla alınmamalı, sıkılmak daha doğru bir kelime burada. Geçenlerde bebişim Augurous ile telefonda konuşuyorduk:

A- Akşam ne yapacaksın? Bebeğine mi gideceksin?

V- Yok abi, hep aynı sevgili hep aynı sevgili, nereye kadar? Sıkıldım ya.

A- Hahaha, abi evliler ne yapacak o zaman?

V- Ne bileyim evlenenlere sor sen onu.

Burada anahtar kavram özlemek. Eğer ben bu konuşmayı yaptıktan bir gün sonra sevgilimi çok özlediğimi fark edip O’nu arıyorsam, o görüşme benim için bir anlam ifade ediyor demektir. Aksi takdirde rutine binen bir göreve dönüşür ilişki. Yalnızlık sevgiden daha az önem taşıyan bir ihtiyaç değildir, tazelenme ve yenilenme nevinden, “hür iman”a ait en önemli feed-back öğesidir insan içinde. Birbirini seven kadın ve erkek beraber olduklarında aşkı yaratırlar, o an, o yerde, belki tünedikleri bir cafede, belki martılara simit attıkları vapur kenarında, belki paylaştıkları yatakta veya el ele yürüdükleri sokakta aşk yaratılmaktadır. Üstelik birlikte oldukları hiçbir an birbirine benzemez. Nasıl İbn-i Arabi, Tanrının evreni her an yeniden yarattığını söylüyorsa, nasıl her nefes alışımızda hayat doluyorsa içimiz ve soluk verişimizde ölüyorsak, nasıl bitkin düşünce uyuyor ve sonra dinç bir şekilde uyanıyorsak, aşk da sürekli yenilenir durur. Fakat onu yenileyen aralardaki küçük yalnızlıklardır. Bir kitabı bitirdikten hemen sonra yeni bir kitaba başlayamayız, arada mutlaka –kitabın ağırlığına göre- fasıla vermek zorunda kalırız ki kafamızda otursun bir şeyler, dinlenebilsin düşüncelerimiz. Sofradan en sevdiğimiz yemeklerden birini (biber dolması mesela) tıka basa yiyip mutlu bir suratla kalkmamızın hemen ardından bir başka gözde yemekle (mesela hünkar beğendi) önümüze konan yemeği ancak kendimizi zorlayarak, biraz da yüzümüzü asıp iğrenerek yeriz. Öncelikle hazmetmeliyiz. Yalnızlık verilen özgürlük ile “hür iman”ın arasındaki bağlantıdır.

Denilebilir ki, “hep tek taraftan, kendi açından bakıyorsun, sen özleyeceksin de, sen yalnız kalacaksın da, sen görüşmek isteyeceksin de, bu ne bencillik böyle?”

Bana haksızlık etmeyin. Karşımdaki bir güneş gibi beni sarıp sarmalarken, yeri geldiğinde tedavi edip, gerektiğinde yoluma ışık, bana hayat verirken, ben nasıl kendi içimdeki 75 voltluk ampullerle yarışa kalkarım O’nunla? İnsanlar ne denktir, ne de eşit.

Melvin, şöyle der Carol’a: You make me want to be a better man.

As Good As It Gets

Uploaded by MovieTrailerJunkie. -

Kafama düştüğün güne şükürler olsun.