Kedi Üzerine...

Sakın sıçratma üzerime, yavaş yavaş gel, daha yavaş… aferin, tipin öküze benziyor ama adam çıktın sen. Evde yemek için yoldan ne alsam acaba, gene mi dürüm yaptırayım… Üç gün üst üste, herifler benimle alay edecek artık, yoksa bugün pizza mı yesem. Oha, karıdaki göğüslere bak, kafam kadarlar, ama yok, sarkıktır bunlar, kesin sütyenden öyle görünüyor, yüzü de bir halta benzemiyormuş. Ton balığı, mısır ve domates, yanında çay… Ama bulaşık çıkıyor sonra, yağlı yağlı… Uğraşamam. Yavaş gel ya, nereye yetişeceksin ileride zaten kilitlenmiş trafik, yavaşla ya, offf, korkutmayın lan beni, pantalonu dün almışım zaten kuru temizlemeden. Belediye nerede, devlet nerede, hep balık sırtı kavramı yüzünden. Yolları balık sırtı şeklinde asfaltlıyorlar ki kaldırımda yürüyen yayaların üstüne diledikleri gibi su sıçratabilsinler. Ay ne şirin çocuk şu karşıdan gelen! Buna kesin nazar değer, benden değmesin maşallah diyeyim. Hiçbir şey yemesem mi acaba, ama öyle olunca da gece vakti abur cuburla şişiriyorum kendimi. Ne olmuş ya, göbeğim göbek, olan olmuş, benden geçmiş. Abi karşıdan gelen karıya bak, afet ya! Boyu da benden uzun galiba, nerede yaşar bunlar, nasıl böyle büyürler, serpilirler, nerden gelir de birleşir kromozomlarınız sizin sonra da bu hale gelirsiniz bilmem ki. Hmm, yüzü çocuksu, yaşı küçükmüş daha… Çok can yakacak ileride, lise çağında belli. İyice yaşlandım ben ya, lolita sendromuna kapılıyorum artık. Yakında andropoza da girerim. Neyse, beş sene daha ne yaptım yaptım, sonrasında bir bok olmaz benden. Marketin ilerisindeki balıkçı açılmış mıdır acaba, sezon başladı, bir balık ekmek yaptırsam güzel olur aslında. Yanına da light cola açarım. Aslında soğansız gitmez o meret ama o da koku yapıyor. Eniştem nasıl derdi, “ama onun da pisi makbul azizim!” O da öldü be, koskoca Nuran Bey gitti. Biraz hayırsızlık ettim galiba ona karşı. Adamın ölümü bile unutulmaz oldu benim için, öldüğünü Metallica konserinde öğrenmiştim, aynı gün Güngören’de bomba patlamıştı, hatta Yuri Firsov bana mail gönderip terörü lanetlemiş, üzüntüsünü yazmıştı. Cevap vermedim mailine. Ona da hayırsızım. Ulan herkese de hayırsızım be. Bir üşengeçlik, ölü toprağı serpintisi. Ama karısı güzeldi Allah için, neydi ismi… neydi lan. Tek kelime İngilizce bilmiyordu… neydi ya? Yüzü sıradandı ama vücudu manken gibiydi. Adı neydi ya… Ulan cidden yaşlanıyorum, böyle değildim ben. Anneannem mezar taşlarını okumak hafızayı zayıflatır derdi, bir de banyoda işemek. Banyoda işenir mi… Çocuktum ama o zaman. Neydi adı kadının, ibne Yuri ofisin her yerine fotoğraflarını koymuştu ama gidip o sırp çıtırla karısını boynuzluyordu… O sırp kız da güzeldi ama, porno yıldızı gibiydi resmen. Dudakları oral yapmak için yaratılanlardan. Ben neden asılmadım ki ona, aaa tabii, X’in travması vardı. Ulan neler kaçırdım şu hayatta onun bunun travmalarında debelenirken. Yavaş gel, yavaş gel, yavaş… yavaş ulan! Şerefsiz köpek! Sıçtın işte üstüme, Allah belanı versin! Frenin patlasın da kamyon dingili ziksin seni it! İnsan bakar ya! Offff… Hay allahım ya… Dizime kadar geldi. Bok var sanki balık sırtı yapıyorlar, insanımız yolların balık sırtı olmasına hazır değil. Yeni müdür arabamı aldı, şoförümü aldı, böyle sap gibi kaldım a.q. Bir de bana zırt pırt “ben vefalı biriyim, bana destek verene sahip çıkarım, sen benim sağ kolum olacaksın” diyip duruyor, ulan bu ne biçim sağ kol. Sol kola bile yapılmaz bu kadarı. En fazla kendi sol koluna yapar insan. Dalga geçiyor herif benimle. İttir et güzelim, gideceksin zaten bu şehirden. Bu sene kaçmalıyım. Gerekirse Ankara’ya gider kavga ederim en koca kafayla. Ben mi kurtarıcam İstanbul’u? Neyse yaza daha çok var, zamanı gelince pislik çıkartıcam. A higher level of pain, is racing through my veins, inside my violent mind, chaos is all you’ll find, within my world of hate, destruction I… state… stat… instate… ulan… bunu da mı unuttum… Arabayı da aldılar zaten… Bu akşam sifonu tamir etsin diye çağırsam mı acaba tesisatçıyı… O da çok yapış yapış bir adam, önümde "selametle efendim" diye eğilerek konuşacağına doğru düzgün tamir etsin şu sifonu, sürekli bozuk, eve karı atmaktan utanır oldum ya “bokunu temizlemek için leğendeki suyu kullan” demek zorunda kaldığımdan. Herif seks hayatımın içine etti beceriksizliği yüzünden. Hey, şans kedim gene aynı yerde, çimlerin üzerine kurulmuş. Palyaço gibi ya, ne tatlı şey, surata bak!

- Pıssst, pıst, şişkom benim, tatlı şişkom, tatlişkom, sen gene mi buradasın, beni mi bekliyorsun?

- Miyavvv.

- Gel bakıym, enseni, yanaklarını okşayayım senin, özledin mi seni kaşımamı? Söyle hadi, özledin mi beni tombik fıstığım?

- Siktir git salak, sende özlenecek ne var?

- Hıa?

- Ne oldu? Ne ?

- Neden küfür ettin bana? Hem miyav demen gerekiyordu senin, konuşuyorsun?

- Küfür ettim çünkü salak sorular soruyorsun. Miyav formunda konuşurken küfür edince anlamıyorsun ki ne dediğimi.

- Ne dediğini anlamam için mi konuşmaya başladın yani?

- Sabrın da bir sınırı var, buradan ne zaman geçsen ensemi boynumu okşayıp yavşak yavşak laflar geveliyorsunsonra da bir halt yapmış gibi seviniyorsun.

- İyi de sen kedisin? Okşanmak ve arada bir tekmelenmek için yaratılmışsın. Ve gene, sen kedisin, konuşamazsın ya! Doğaya aykırı bu.

- Bak Oğuz, sen kendin hem dışındaki doğaya, hem de kendi doğana aykırı davranırken nasıl benim konuşuyor olmamı yadırgayabiliyorsun?

- Adımı nereden biliyorsun? Ne biçim bir kedisin sen? Allahım aklıma mukayyed ol!

- Hala beni kedi mi sanıyorsun sen… Salak olduğunu biliyordum ama bu kadarını da beklemiyordum. Kedi demek…

- Ulan kedisin işte! Patilerinden kuyruğuna kadar kedi!

- Şu an karşında duran, seni tanıyan, seninle konuşan, seni hor gören ve aşağılayan bir varlığa, sırf kedi şeklinde olduğu için kedi muamelesi yaptığına göre, karşında kendini böylesine aşikâr kılan sırrı göremeyecek kadar gözlerin kapanmış demektir, dön ve bir bak kendine…

- Ne diyorsun sen? Ne dönmesi, ne bakması? Ayrıca, kendime dönüp içime bakmaktan daral geldi artık.

- Neden?

- İçimde gördüklerimden mutlu değilim ve değiştirmeye de gücüm yok. Peki ama sende ne görmeliyim?

- Bir kedi değil.

- Ne peki?

- Buna sen karar ver.

- Yardım et o zaman.

- Ancak kendin yardım edebilirsin kendine.

- Nasıl?

- Cesur ol.

- Cesur?

- Evet.

- Cesaret nedir?

- Karar vermektir.

- Ne için karar vereceğim?

- Ne olacağına karar vereceksin.

- Ne olacağıma mı?

- Evet. Amacına, hayattan beklediğine, hedefine dair bir karar… 35’ine geldin, neden yaşadın bu zamana kadar, ne yaptın, ve ne yapacaksın bundan sonra? Neden varsın?

- Neden yaşadığımı bilmiyorum. Benim fikrim alınmadı ki. Bana kalsa, hiç yaşamamayı tercih ederdim.

- Ellerinden ve ayaklarından tutulup iskeleden denize atılan bir çocuk gibidir insan. Yüzmek isteyip istemediği sorulmadan suda bulur kendisini, sen de öylesin, herkes gibi. Karaya mı çıkmak istiyorsun? Yüzeceksin o zaman. Yüzmeyi bilmiyor musun? Boğulmamak için öğreneceksin. Unuttun mu kulaç atmayı, yüzeyde kalmayı; o zaman da birinden sana hatırlatmasını isteyeceksin. Gözlerin kapalı senin, daha doğrusu gözlerini kapatmışsın suda çırpınırken, bildiğin halde yüzmüyorsun, sahili gördüğün halde oraya ilerlemiyorsun. Üstelik hiçbir mantıklı sebebi yok… Durduğun yerde batacaksın bir süre sonra. Geldiğin yere dönemeden, sahile çıkıp kumlara uzanarak dinlenemeden. Oğuz, anlamıyor değilsin ama anlamazdan geliyorsun; yüzmemek gibi bir şansın yok! Bu bir tercih değil.

- Hayata dair bir beklentim yok… Bir isteğim yok, bir amacım yok. Sözünü ettiğin sahil umurumda değil. Olduğum yerde çürüyor ve ölmeyi bekliyorum. Senin örneğinle, boğulmayı.

- Yüzme biliyorsun ama.

- Boğulmayı anladım ama yüzme dediğin eylem bu örnekte neyi simgeliyor, bana onu açıklar mısın?

- Bilgi.

- Neyin bilgisi?

- Bildiğin her şey. Yaşam bilgisi. Okudukların, duydukların, gözlemlediklerin, muhakeme ettiklerin, kavrama gücün ve sahip olup hükmedebildiğin bilgi. Sence bilgili biri misin?

- Her şeyi bilme kompleksi olacak kadar takıntılıyım itiraf etmek gerekirse. Her şeyi. Bu belki sorduğun suale cevabım olabilir. Evet, benim hayattan beklediğim, Bilgi. Bilmek.

- Neden ama? Bilip de ne oluyor? Yüzmüyorsun ki?

- Socrates’in ruhu mu girmiş içine senin, böyle diyalektik peşindesin? Bilmek ve öğrenmek istiyorum.

- Gene neden diye soracağım. Bilgi bir araç değil midir? Kötülüklerden arınmadıkça, duyularını kontrol altına almadıkça, zihnini huzura kavuşturmadıkça, içine dönüp derinliklerine dalmadıkça ve o bilgiyi kendine nüfuz ettirmedikçe, sadece öğrenmekle neyi kazanabilirsin? Nereye varabilirsin?

- Anlamak istiyorum… Aydınlanmak gibi bir şey bu, beni mutlu eden.

- Bilgi ve Hikmet arasındaki farkı ayırt edemediğinin şuurunda mısın peki? Bilgi; nesnelere, olaylara, ilişkilere dair bir şeydir. Hikmet ise özdür, madalyonun arkasıdır, batınî olandır. Bilgi usüldür, Hikmet ise esastır.

- Hikmetin ne olduğunu biliyorum.

- Biliyorsun, ama anlamaya, kavramaya gayret etmiyorsun. Biri sana hikmet nedir diye sorsa cevap verebilirsin kitabî cümlelerle, bir torba dolusu laf gevelersin, ama asla hikmetli biri olamazsın, çünkü bundan hem kaçıyorsun, hem de sana çok itici geliyor: Kurtulmak istemeyen bir mahkûmdan ne farkın var? Yüzmek istemeyen birisin, ama bir yandan da nasıl yüzüleceğine dair her detayı öğreniyorsun, bilmek istiyorsun. Yüzmediğin müddetçe, sen böyle su yutup durdukça, gücün tükenip dermanın azaldıkça, suyun özgül ağırlığını, kaldırma kuvvetini ve yüzme stillerini bilmek sana nasıl yardımcı olabilir?

- Acıtmaya başladın canımı.

- Sebebi ne peki? Ben söyleyeyim: haksız olmadığımı düşünüyorsun… Yüzleşme böyle bir şey Oğuz. Sürekli kendinden kaçarak nereye varabilirsin ki… Kendine varamayacağın kesin. Hayatına bir bak, ne haldesin…

- Kendimden kaçtığımı söylüyorsun. Bense acı çekmekten kaçıyorum. İçime baktıkça gördüğüm cerahat midemi bulandırıyor. Düşünmemeye çalışıyorum ve uzak duruyorum kendimden.

- Cerahat dediğin bir yaradan çıkan irinden başka bir şey değil. İçinde yaralar olabilir, taştan yapılmadın sen; ama o yaralarını temizlemek, iyileştirmek yerine, görmezden gelip aldığın alkolle, yediğin nutellayla, yatağa attığın kadınlarla kendine uyuşup unutma yolunu seçiyorsun. Sonrası? Türlü anlık hazlar geçip gider, zevkler biter, ve sen gene kanadığını görürsün. Bu mu senin tedavin?

- Ölmeyi bekliyorum demiştim ya az evvel. Kronik bir hasta olduğumdan o, iyileşememem.

- Ben de cesur olmalısın demiştim az evvel. Cesur ol, o yaraları temizle!

- Sen böyle söyleyince şimdi daha bir farklı düşünmeye başladım: Aslında içimde yara filan yok. Bir sorunum da yok. İçtenlikle söyleyeyim, sadece yüzmek istemiyorum ben, hiçbir şey yapmak istemiyorum. Koca bir hiç…

- Ne zamandan beri böyle bu?

- Kendimi bildim bileli… Yani bir yara öbeği beni bu hale getirmiş değil.

- Kendini kocaman bir yara olarak mı görüyorsun yoksa? Bizatihi yara… Öyle misin?

- Belki de…

- Ya başkaları? Nasıl görüyorsun öteki insanları?

- Değişik çap ve tipte muhtelif yaralar olarak.

- Ulan herkes mi yara?! Normal bir adam yok mu şu dünyada senin nazarında?

- Ne bileyim, vardır herhalde.

- Nerelerde dolanıyorsun… Neler yaşıyorsun… Nasıl bir gözlük takmışsın gözüne… Ruhundaki yaraların gözüne ve zihnine sirayet ettiğini anlayamıyor musun? Gözün kanlanmış, düşüncelerin pis kanla sarılmış, o yaralardan çıkan…

- Çok üzerime geliyorsun…

- Başkalarından sana ne hem? Onlardan sorumlu değilsin… Onlar yüzerler, can simidi ile suda çimerler, dalarlar, çıkarlar. Onlar için yaşamıyorsun ki.

- Hepsinin boğulduğunu görüyorum.

- Hayır, hepsinin boğulduğunu, boğulacağını varsayıyorsun. Seninkisi bir kabul. Üstelik kendini, şu şişinip durduğun bilgini, görgünü, muhakemeni inkâr etmek pahasına, bu varsayımına mutlak gerçekmişçesine sımsıkı sarılıp onlar gibi boğulmak gerektiğini düşünüyorsun. Boğulmayan insanları boğuluyor sanıp kendini de suya bırakmak seninkisi, hem onlara hakaret, hem de kendine ihanet. Kendine ihanet; çünkü canını yakan o yaraların iyileşmemesi. Buna izin vermiyorsun.

- Haksızlık etme bana…

- Ettiğimi düşünmüyorum: İyileşmeyi istemediğin o kadar aşikâr çünkü. İyileşmeye giden yolda üç tane basamak var, herkes için geçerli olan: Öncesi bilgi ve eğitimdir, ruhunu, kalbini, zihnini eğitmek, bilgiyle donatmak. Sonrasında nefsine hükmetme, duyulardan ve duygulardan kendini kurtarma, zevkin köleliğinden azâd olma. En sonunda aydınlanmaya ulaşır insan. Sükunettir o, huzurdur, kurtuluştur. Kalbine dönüştür. Orası Tanrının şehridir. Cehaletten aydınlanmaktır.

- Devam et…

- Sen daha ikinci basamağı geçemedin Oğuz. Bunun için çaba da göstermiyorsun. Çelişkilerinden biri de bu; gırtlağına kadar dünyaya batmış, zevke kendini zincirleyip kendini o zincire kilitlediğin anahtarı da yutmuş iken, bir yanda da ölüm arzusundan, yaşama karşı duyduğun nefretten, insanları umursamamaktan söz edip duruyorsun. Bedenine gömülüp haz peşinde azgınca koşarken hayattan nasıl nefret edebilirsin? Cesur ol dedim en başta. Dürüstlük çabası bile öncesinde cesaret gerektirir.

- Nasıl yapacağımı bilmiyorum. Dürüstlüğüm bile Janus kisvesine bürünmüş halde.

- Yardım al.

- Yardım edemez kimse. Kabul etmem bir kere, dedim ya, hepsi birer yara onların.

- Yara olduklarına inandığın için böyle söylüyorsun. Ya yara olmasalardı?

- Gene dokundurtmazdım kendime. Benden üstün değiller ki beni takdis edebilsinler.

- Ah Oğuz, sktiğim narsizmini bir kenara bırak! Bunca çelişkiler içinde hala nasıl kendini üstün biri görebiliyorsun? Ya kendin yapacaksın ya da sana uzanan eli kabul edeceksin.

- Ne bir Beatrice var iyileşmemi isteyecek, ne de Virgilius, elimden tutup beni eğitecek. İnanılır/güvenilir olmayan sûretlere tabi olacak biri de değilim.

- Peki ama kendine karşı bile riyakarlığa saplanmışken, nasıl eleştirebiliyorsun başkalarını? Senden kötü mü onlar?

- Sanmıyorum.

- Ama senden aşağı olduklarını farzediyorsun?

- Kafam çok karıştı ya. Benden kötü olmasalar da benden aşağıdırlar, evet, böyle düşünüyorum.

- Neden? Bu bir paradoks değil mi?

- Öyle görünüyor.

- Sürekli yargılayıp, kendini yargılanamaz, eleştirilemez görmeni, bu hakkı kendinde bulmanı nasıl açıklayacaksın?

- …

- Ben söyleyeyim o zaman, ahlaksızlıkla. Sen kim oluyorsun da eline geçen her fırsatta insanları aşağılıyorsun?

- Üstün olduğumu düşünüyorum. Çok şey biliyorum ve bilgimi rafine edip işlediğim zekâm kanatlı bir aslan gibi uçuruyor beni.

- Ama sana faydası yok… Hem de hiç yok. Çünkü mutsuzsun. O aslan dahi ölmek istiyor değil mi? Peki kendi kendine bu kadar şişirip durduğun o balondaki aslan ne işe yarıyor?

- Kendimi iyi hissettiriyor…

- Ama gerçek olmadığını biliyorsun. Faydasız ilimden Allaha sığınırım diyen kişi gibi, seni kandırıp placebo etkisi yaratan saçma sapan bir düşüncenin peşinden nasıl gidebilirsin? Üstün insan olma iddiasını bırak, vasat bir insanın dahi kapılamayacağı türden aptalca bir hayal seninkisi. Çocuklara mahsus bir terbiyesizlik barınıyor içinde. Baksana Oğuz, senin şu kanatlı aslan şeklindeki balona tutunup yükseklerde zeplin-vari geziniyorsun aslında, ama o balon patladığı vakitlerde de yere çakıldığın çok oluyor. Ağlayıp sızlıyor, bunalımlara giriyorsun. Aslında tek yapmaya çalıştığın yeni bir balon şişirmek. Sonrası? Bu böyle sürüp gidecek mi? Daha ne kadar devam edeceksin yürümeyi öğrenemeden uçma iddiana? Aynaya dön, ellerinle kapattığın yüzüne bak. Sana süt gerekiyor, katı yiyecek değil!

- Çok tuhaf şeyler söylüyorsun bana. İçim sıkıldı senden, yeter…

- Bildiğin ama duymazdan geldiğin şeyleri işitmek bu kadar mı yordu seni? Kaçamazsın ki kendinden… Benimki gibi görünen bir kuyruğun yok, ama görünmeyen kuyruğuna bir teneke bağlanmış gibi, sen ne yapsan, ne haltlar karıştırsan, içindeki yankısı gürültü, patırtı, üzüntü, sıkıntı, bunaltı şeklini alıyor, izdüşümü hep mutsuzluk, hep ümitsizlik… Yaşamadığını neden kabul etmiyorsun?

- Çizdiğin tablo çok korkunç. Bana ait değilmiş gibi geliyor işittiğimde…

- Korkunçluk tabloyu çizen fırçadan veya o fırçayı kullanan ressamdan kaynaklanmıyor. Resme konu olan model korkunç Oğuz. Aynaya bak. Gördüğün nedir?

- Ben.

- Güya üstün ama kötülüğünün bilincinde, zevk ve haz arayan ama ölümü bekleyen. Neşeli ama umarsız, düşünceli ama hoyrat. Bilgili ama cahilce yaşayan. Dürüst olduğunu söyleyen ama kendine bile riyakarlık eden. Her şeyin iki yüzlü, her şeyin yalan.

- Kedi kılığına girip ağzıma sıçmak için mi çıktın karşıma? Ne yapmaya çalışıyorsun… Nesin sen?

- Bir Beatrice’in, Virgilius’un olmayabilir, kaldı ki onların yerine ikame edebileceğin kimseler gelip geçti hayatından ama sen yüzlerine tükürüp terbiyesizce siktir de çekmiştin, unutma… Lakin içinde bulunduğun hal Dante’ninkinden farklı değil, O’nun gibi Pars, Aslan ve Kurt* kuşatmış seni ve yüzmeyi bırakmak suretiyle gönüllü yem oluyorsun onlara… Peki, içinde çırpındığın suyun ne olduğunu biliyor musun?

- Styx diyeceksin korkarım…

- Tam üstüne bastın.

- Yeter artık… Bırak gideyim.

- Gidip ne yapacaksın? Nereye kaçacaksın? Kime sığınacaksın? Yalan pohpohlanmalara, dar alandaki kısa paslaşmalara kendini bırakıp egonu gene şişirecek misin? İki üç kişiyi eleştirerek rahatlayacak mısın? Egonun makyajını mı tazelemen gerekiyor? Çıplak halini beğenmiyor musun yoksa? Sen busun Oğuz… Dibe batmış, balonu patlamış, havası sönmüş, yüzü ve gönlü yara içinde. Sana iyileş diyorum… Çaba göster diyorum. Bedeninden çık ve kendine uzaktan bir bak diyorum. Dışına adım atmanı istiyorum. İçine çökmüşçe yaşamanın bir alev gölünde balık avlamaya çalışmaktan farksız olduğunu anlatıyorum. Göz boyamaktan uzak dur diye fısıldıyorum. Ne olduğunu söyleyerek ne olman gerektiğini kavramanı bekliyorum. Ahlaklı ol diyorum. Yalancı ve habis bir tanrı gibi insanlarla oynama hakkın olmadığını, aslında aldattığının sadece kendin olduğunu gösteriyorum… Ben sana bildiklerini ama bilmek istemediklerini fısıldıyorum…

- Teşhisin dehşet verici… İlacın çok acı.

- Çünkü hastasın… Çok hasta. Çok şey biliyorsun, ama sadece o kadar. Olayların doğasının dikkatle inceleyen herkes bilgiye ulaşır. Sen burada tıkanmışsın. Hâlbuki bilgiler özümsendiğinde, irade mükemmelleşir. İrade mükemmelleştiğinde ruhun ve kalbin hareketleri düzene girer. Kalbin hareketleri mükemmelleştiğinde insanın kusurlarından arınması, aydınlanması mümkün olur. Sen iradene hükmedemiyorsun. Bedensel arzuların ve sürekli peşinden gittiğin egonun tazyiki, rüzgârın yaprağı bir o tarafa, bir diğer tarafa savurması gibi oynuyor seninle. İradenin iplerini tut! Bir arabadasın ve arabanın bağlı olduğu atlar vahşi ve huysuz! Gemleri bıraktığında başına neler geldiğini kavra artık. Az ilerideki çamur birikintisinden üzerine sıçrayan sulara böylesine öfkelenir ve o birkaç damla pislik seni hiddetten kudurturken, Styx’te boğulmaya razı bir görüntü sergilemen doğrusu çok ahmakça!

- Ne yapacağımı, nasıl yapacağımı bilmiyorum…

- Ben sana ne yapman gerektiğini söyledim. Yolu da gösterdim. Bundan fazlasını yapamam. İnsan olan sensin… İyiyi ve kötüyü bilen, Tanrı gibi olan sensin. Bu konuşmayı seninle yapmak için olağanüstü yetkilerle donatılmış da olsam, nihayetinde bir kediyim ben. Fazlası elimden gelmez. Anlattım. Dinledin. Benim görevim bitti.

- Kedi mi? Şimdi de kedi mi oldun?

- Miyavvv…

- Dalga geçme benimle, nesin sen? Kimsin?

- Miyavvvvvvv…

- Konuşsana ya, böyle yapma lütfen.

- Meaaaoovvvv… Mırrrrrr…

* Pars sefahati, aslan kibiri, kurt (dişidir) hasisliği ve tamahı simgeler.