O gün Arjuna, Krişna'nın kız kardeşi Subhadra'ya rastladı. İlk bakışta birbirlerine aşık olacakları belli oldu. Subhadra kardeşinin alaycı bakışları önünde Arjuna'ya bir yüzük verdi. Hemen baştan çıkan Arjuna, kendisini bir kaç gün daha yanında alıkoymasını Krişna'dan rica etti.O anda Krişna gülümsemesini kesti.
"Kardeşin tam yaşamını anladığı sırada onu bırakıp gidecek misin? Ara sıra beni korkutuyorsun. Ailen, dostların, bütün yeryüzü her an sana gereksinim duyabilirler."
"Evet, haklısın" dedi Arjuna. "Karanlıkta büyüyüp gelişen düşmanlarımız var. Onları unutamam. Ama bir kadının durmadan gülümsemesi nasıl görmezden gelinir?"
Krişna bu soruyu paylaşıyordu. Bir kadının gülümsemesi nasıl görmezlikten gelinir? Krişna'nın yanıtı yoktu.
Arjuna ekledi:"Savaş belirsiz bir fırtına gibi bizi korkutur ve bir türlü patlak vermezse, bütün yaşamımı bu fırtınayı koparmak ve yararsız, hayal kırıcı bir sonla ölmek için mi harcayacağım?"
"Arjuna, kesinlikle şunu söylüyorum sana: Barış ve savaş arasında bir seçimin olmayacak."
"Neyi seçeceğim?"
"Savaşı ya da bir başka savaşı."
Krişna, derin, kuytu ve can alıcı bir bölgeye dokunuyormuş gibi, kendisini dinleyenleri her zaman şaşırtan cümlelerden birini söylüyordu.
"Bu başka savaş nerede olacak?" diye sordu Arjuna. "Savaş alanında mı? Yoksa kalbimin derinliklerinde mi?"
"Bunlar arasında bir fark görmüyorum."
Arjuna başını salladı ve bir daha soru sormadı.

(Mahabharata'dan)
*