Papatya Ezme Sanatı, Judas Priest ve Telekulak Skandalı Üzerine...

Burada bir kaç dakika önceye kadar duran [ 25.02.2008, pazartesi, 14.15] metni yazabilecek kadar iğrençleşebildiğime inanamıyorum...

Şu an yaşadığım tek şey, nasıl bu hale gelebildiğime dair şaşkınlık ve kendimden kaynaklanan bir mide bulantısı.

Acı çekmek, mutsuzluk ve hayal kırıklığı, eğer bir gösteriş ve kendisine acındırmaya çalışma şekline bürünüyorsa, var olan tüm samimiyetini ve dürüstlüğünü yitiriyor, show'a dönüşüyor, merhamet dilenciliğinden farksız bir hale geliyor. Üstelik insanın bu gösterişi yaparken, geçmişini de kullanması, -daha doğrusu birilerini kullanması- hem kendisini, hem de geçmişte kalan o kimseleri alçaltıyor. Halbuki birini küçük düşürmek, geçmişte veya bugün varolsun farketmez, yapmaya hakkım olan en son şey.

Silinen yazıyı kaç kişi okumuştu bilmiyorum. Umarım o kadar insan, tüm o kişiler şimdi bu zırvalamayı da görür ve okur.

Bu hale geldiğimden ötürü üzgünüm. Tanıyamadığım biri olmuşum. Bir anlamı olmasa da, sildiğim bu yazı içerisinde göndermeler yapılan birinci, ikinci, üçüncü ve bilmem kaçıncı şahıslardan özür diliyorum.

Bana hiç bir şey yakışmıyor, biliyorum. Ama bu yaptıklarım hiç ama hiç yakışmadı.

Belki de tam bana göreydi... Belki.

Metin altındaki yorumlara dokunmuyorum. Yazanların emeği var. Silmek veya silmemek kendi takdirleri. Bana kalsa silmelerini isterim tabi.

Herkese bir ağrıkesici.