"Inhale, Inhale, You're the Victim" Üzerine...

Minibüsün içi o kadar sıcaktı ki, içeri adımı atmamla kendimi geri çekmem bir oldu. Zaten boştu, birkaç dakikadan önce de dolacak gibi görünmüyordu. İki üç metre öteye, gölgeye geçtim, bir sigara yaktım, gözüm az ötemde biriyle gevezelik eden şofördeydi, hem o istemeden minibüs de hareket etmezdi. Bir elimde su şişesi, diğerinde sigara durdum öylece, bir yandan da yolcular birer ikişer geçiyorlardı araçtan içeri. Derken, minibüs doldu, şoför laklak yaptığı adamın yanından ayrılıp araca binerken beni gördü, gülen gözleri ve neşeli bir yüz ifadesiyle “son bir nefes daha çek, sonra gidelim abi” diye seslendi. Yavaşça başımı salladım ben de, sessizce gülümseyip derince çektiğim dumanı 1-2 saniye ciğerlerimde dolaştırıp üfledim dudaklarımdan ve basamağa adımlayıp attım kendimi içeri. Minibüs hareket etti. Elimi cebimde gezdirdim, 1,30 lira bozukluk bulurum umuduyla, 1,35 çıktı, (1TL+25kuruş+10kuruş) uzattım şoföre. Parayı aldı elimden, bozuklukların olduğu bir tablayı karıştırıp 5 kuruş buldu, bana geri uzattı.

“Boşver kalsın usta, bir nefes parası olsun o da” dedim gülümseyerek.

O da bıyık altından gülümsedi, “abi, bir nefes için çok ucuz değil mi 5 kuruş?” diye mukabele etti.

Prodigy - breathe

Yükleyen djoik. - DiÄ�er müzik videolarına göz atın.

Daha evvel taksicilerin beni göt ettiği (*, **) olmuştu, ama bir minibüs şoförünün karşısında hiç böyle donup kaldığımı hatırlamıyorum, sanki bu cehennem sıcaklarında birden eksi on derece esen poyraza tutulmuş gibiydim o an. Diğer yolcuların neler olup bittiğini anlamak için bir ona bir bana gidip gelen bakışlarını görmezden geldim, o sırada bir nefesin 5 kuruştan daha pahalı olduğuna emindim ama zaten bir değer biçilemezdi ki buna, bir saniye daha fazla yaşamak için insanlar neler neler feda etmezdi?

Feda eden, neden ediyor peki?

Geçmişte iki kez intihara (tam) teşebbüs deneyimim olmuştu, biri direkt ilahi müdahale ile engellenmişti, ötekisinde de ‘mümkün ama olası değil’ diyebileceğim bir olaylar zinciri son saniyede beni bağlamış, şaşkın ve aptallaşmış bir halde elim kolum kilitlenmişti. O zamanlardan bu yana çok sular aktı yaşam ırmağımda ve hayatta hiçbir şeyin intihara değmeyeceğini biliyorum artık. Ölümü gene istiyorum, ama artık onu kendi haline bıraktım, nasıl senelerden beri mechul bir iri göğüslü bir sarışını bekliyorsam, ölümü de aramayı, peşini kovalamaya bir son verdim, acele etmiyorum, ‘inside my shell, I wait and bleed’ diye sabrediyor ve konumumu muhafaza ediyorum. Geç ya da erken, mutlaka gelecek zaten. Israrcı olmaya gerek olmadığına kâni oldum son birkaç senedir. Birkaç hafta evvel Hatun “hala intihar etme düşüncesine kapıldığın oluyor mu?” diye sormuştu, yanıtım olumsuzdu, sonra kendisine biraz kem küm edip eski bir blog yazımı hatırlattım, bendeki değişime tanıklık etsin diye. İkna olmuş gibi davrandı, ama içinde bir parça şüphe kaldığına da eminim.

Dün akşam minibüs şoförünün zaten eğri büğrü olan burnuma oturttuğu kroşe, daha o saniyede “Halk içinde muteber bir nesne yok devlet gibi. Olmaya devlet cihanda bir nefes sıhhat gibi” beyitini çağrıştırmıştı bana, hafiften de aptallaşmıştım hani, eve geldiğimde ise Heraklit’in o tuhaf, şaşırtıcı, kısacık fragmanlarından birini anımsadım:

“Ölümsüz ölümlüler, ölümlü ölümsüzler, kiminin ölümünü yaşayan, kiminin yaşamını ölen.”

İnsanın doğum gününde böyle şeyler yazması patolojik bir durumun göstergesi olabilir, ama nefesim için beş kuruş bile harcamam. Hastalanmaktan, sürünmekten ödüm kopuyor, ama ölümden hiç.

O beş kuruşu da almadım zaten minibüs şoföründen.