Anok'un Kitabı Üzerine...

Alacaklı olduğum arkadaş beni arayıp paramın hazır olduğunu, akşam Beyoğlu’na gider ve onu ararsam borcunu verebileceğini söyleyince, tüm yorgunluğuma, halsizliğime ve sabahtan beri üzerimden sıyrılmayan domuzluğa rağmen iş çıkışı İstiklal’e yollandım. Hava güzeldi, cadde her zamanki gibi rengârenk. Tünel’den inip aradığımda, kendisinin de İstiklal’de olduğunu söyledi arkadaşım, konuşma sırasında koordinatlarımı sordu, sonrasında ortamızda kalan bir noktada, Alman Kitabevinin önünde buluşmaya karar verdik. Buluşma noktasına vardığımda henüz gelmemişti, ben de kitapçının vitrinine bakmaya başladım ama Almancadan nefret ederim. Lisede Auf Deutsch Bitte okuduğum günler geldi aklıma o an, ek ders olarak aldığım ilk sene Almanca yüzünden bütünlemeye bile kalmıştım, en sonunda lise 2’de gene bütünlemeye kalacakken dönem sonunda hocayla pazarlık yapmış, sonraki yıl seçmeli ders için müzik veya resmi seçeceğime verdiğim söz üzerine hoca beni geçirmeye ikna olmuştu.

Kafamı çevirdim, hemen yandaki kitapçı dükkanı çok daha keyifliydi benim için, Kitab-ı Mukaddes Yayınevi. Daha evvel de pek çok kez gidip bazı kitaplar sorduğum bir yerdi, vitrine göz gezdirmeye başladım. İğrendiğim Almancayı hayat boyunca öğrenemem, ama bir gün hristiyan olmam daha muhtemel, zaten kanonik ne varsa okudum Hristiyanlıkta. Vitrinde “deuterokanonik kitaplar” yazılı bir cilt göründe aklıma çok uzun zaman önce aradığım “Book of Enoch” (Anok’un Kitabı) geldi, arkadaşım ortalarda yoktu henüz, içeri baktım: Boylu poslu, endamlı bir hatun, orada çalıştığı belli kuru kara bir adamla hararetle bir şeyler konuşuyor gibiydi. Biraz izledim onları, kadın çıksın da rahat rahat girip sorayım kitabı diye. Bıdı bıdı, bıdı bıdı, hatunda çene durmuyor, adamcağız da gülümseyerek başını sallıyor konuşmadan. Dayanamadım, sigaram da bittiğine göre içeri girip kitabı sormak ve cevabı aldıktan sonra gene dışarıda arkadaşımla sözleştiğimiz yerde buluşmak üzere, kapıyı açtım, dükkâna süzüldüm. Bir an duraksadı ikisi de, bana baktılar. Domuz suratımı çıkartıp şirinlik muskası nevinden gülümsedim:

- Kusura bakmayın, böldüm sanırım, bir kitap soracaktım. Beyefendi, İngilizcesi “Book of Enoch” olarak geçen, Türkçede Anok’un Kitabı olarak bilinen kitabı arıyorum. Sizde var mı?

Adam bana ‘ne diyon gurban?’ bakışıyla “aaaa, yok galiba, öyle bir kitap görmedim hiç. Neydi ismi?” diye kekelerken, kolyesindeki pırıltılar saçan kocaman haç figürüyle gayet hristiyan gözüken genç kadın sordu bana:

- Anok’un Kitabını neden arıyorsunuz?

- Eeeee… Çok fazla referans var o kitap hakkında ve okumak istiyorum. İnternette İngilizce olarak bulduğum metinler de ağır geliyor, anlamakta güçlük çektiğimden Türkçesini sormak istedim, yayınlanmış mıdır diye.

- Hayır yayınlanmadı. Ama o kitabı Türkçeye ben çevirdim uzun zaman önce.

- Siz mi???

- Evet, on sene oldu sanırım, hatta daha fazla.

- Lisede miydiniz o zaman? Çok genç gözüküyorsunuz da. [kadınlara iltifat, her zaman işe yarar.]

- Teşekkür ederim, o hoo, 35 yaşımdayım ya.

- Peki nereden bulabilirim kitabı?

- Nereden, nereden… bir düşüneyim. Hmmm…

O sırada telefon çaldı, kız kapıya gelmiş, beni bekliyor dışarıda, paramı verecek. Bu konuşmayı bölmek istemiyorum, Anok’un Kitabı’nı Türkçeye tercüme eden insanı bulmuşum ama hemen kapının ötesinde de param var anneme üç hafta sonraki doğum günü hediyesi olarak vereceğim. (Bu zihinsel kargaşa ve çatışma anında “sizde çevirinin bir örneği mutlaka vardır, bana bir kopyasını verebilir misiniz?” diye sormayı akıl edemedim. Güya zeki geçinirim, çok sonra dank etti kafama.)

- Sen Antuan Kilisesinin kütüphanesinde olması gerek. Öyle hatırlıyorum.

- Nasıl ulaşabilirim peki?

- Kiliseye gidin, kapıdan girip sola dönün, orada kütüphane var. Pederlerle konuşmanız gerek tabii öncesinde, ama kimisi Türkçe bilir, bilmeyenlerle de İngilizce konuşabilirsiniz.

- Anladım. (gene telefon çalıyor… Çalma ulan, bekle işte!)

- Yalnız kütüphaneye giremezsiniz siz, bazı özel nedenlerden dolayı.

- Tamam, kapı eşiğinde beklerim gerekirse. (zücaciye dükkanına sokulmayan fil misali)

- Merak ediyorum, neden okumak istiyorsunuz Anok Kitabı’nı?

- Okumak istiyorum, bütün dinsel metinlere ilgim var, bu kitap da bir türlü ulaşamadığım bir metin.

- Peki. Apokrif olarak geçer Anok Kitabı.

- Apokrif mi??? Şaşırdım buna.

- Yani apokrif değildir aslında ama sonradan öyle kabul edilmeye başlanmış.

Yavaş yavaş dükkanın dışına doğru yürümeye başladık, sanki beraber bir yere gidiyormuşuz gibi. Kapıyı açıp O’na yol verirken içerideki kuru kara kel adama seslendi, “Selamımı sözlersiniz, Maria dersiniz.”

Dışarı çıktık, beni bekleyen arkadaş da hemen yanımıza ilişti. Maria benimle konuşmaya devam ederken “bu da nereden çıktı?” bakışıyla bir an arkadaşı süzüp devam etti:

- Bakın, benden duymuş olmayın; Sen Antuan Kilisesi’ne gittiğinizde Padr Luigi ile görüşmeye çalışın. Muhteşem biridir, 90 yaşında ve tam bir Allah adamı.

- Bu ismi unutmayacağım, size minnettarım.

- Öyle uzun zaman oldu ki… Macintoshlar vardı o zaman, düşünün yani, onunla çevirmiştim.

- Çok genç gösterdiğinizi söylemiştim az evvel.

- Yok canım, sekiz yaşında çocuğum var benim.

- Eh, maşallah diyeyim ona da.

- Siz neden anok Kitabı’nı okumak istiyorsunuz?

Aynı soruya üçüncü defa cevap veremeyince dudaklarımdan “fffffffff” sesi dökülmeye başladı, o ana kadar neler olup bittiğini anlamaya çalışan arkadaşım yardıma yetişip “çok meraklıdır o!” diye cıvıldadı, ben de bir oh çektim. Artık konuşacak bir şey kalmayınca, hatun iyi akşamlar diledi, ben de çok teşekkür ederek gülümsedim. Arkasını dönüp yanımızdan uzaklaşırken, arkadaş sordu:

- Hoşuna gitti senin bu hatun, asılıyorsun di mi? Hhehe hehe, çok ayıp!

- Ne alakası var, bir kere tipim değil, hem evlidir bu, ayrıca ben tövbe ettim, son olarak da bir sevgilim var biliyorsun!.

- Ama hatunun arkasından bakarken gözlerin öyle demiyordu, hehe hehehe.

- O bana kitabımı buldu, nefretle mi baksaydım yani! Sevgi duyuyorum O’na!

Şimdi sırada Sen Antuan Kilisesi'nde yüzonyedi defa tekrarlanacak "Anok'un Kitabını neden arıyorsunuz?" sorularına ön hazırlık yapmak, ardından da ilk izin günümde Kiliseye yollanmak var.

18 Şubat 2010 tarihli Edit: Bugün Sen Antuan Kilisesi'ne gittim. İçeri bakındım, kapıdan girişte, sağ tarafta bazı kitaplar dizilmişti, üstünkörü göz gezdirirken hemen yanımda küçük bir hücreciğin içinde orta boylu, gri cübbesinin içinde mütevazi gülücükler saçan yaşlıca bir rahibe gözüm ilişti, yanına yaklaşıp bütün sevimliliğimi takınarak yavaş ve yumuşak bir ses tonuyla konuşmaya başladım:

- Merhabalar efendim.

- Hoşgeldiniz.

- Hoşbuldum. Nasılsınız?

Başını sallayarak gülümsedi.

- Ben bir şey sormak istiyordum.

-Buyrun, yanıma gelin lütfen.

İçeri, hücreye geçtim.

- Ben Anok'un Kitabını arıyorum. Kitab-ı Mukaddes Yayınlarında geçtiğimiz günlerde Anok'un Kitabını sorarken, oradaki görevliyle konuşmama şahit olan Gabriela Hanım, sadece kütüphanenizde bulabileceğimi söyledi. Kütüphanenizde bulunuyor mu?

- Aah, hayır. Yok.

- Yaa...

- Apokriftir o kitap. Bağımsız olarak basılmış değil.

- Gabriela Hanım kendisinin türkçeye çevirdiğini söylemişti.

- Ben 38 yıldır bu kilisedeyim. Kütüphanemizde anok'un Kitabı yoktur.

- Peki o zaman. Vaktinizi aldım, teşekkür ederim.

- Bir dakika. Ben de size başka bir kitap hediye etmek istiyorum.

- Çok naziksiniz.

- Bunu alın lütfen. Bunu [Müslümanlar Arasında Sent Antuan Küçük Çiçekleri] ve yan taraftaki bütün kitapları ben yazdım.

- Çok teşekkür ederim.

- İsminiz neydi?

- Oğuz.

- Oğğuur?

- Hayır, Oğuz.

- Oğğğuurrs?

- Evet :)

- Memnun oldum.

- Ben de efendim. Hoşçakalın. Müsadenizle.

İçimden gözleri parlayan ve tüm mimiklerinden alçakgönüllük fışkıran bu yaşlı adamın elini öpmek geldi, öylesine sıcak ve içtendi duruşu. Ayrılırken kitapçığın kapağına baktım bir daha, adı yazıyordu rahibin: P. Luigi Iannito. 'Padr Luigi!!!' dedim içimden, gerçekten bir Allah adamı gibi, yüzü Papa 2. Joannes Paulus'un kopyası gibiydi düpedüz.Kiliseden ayrılırken içimden 'Adi Gabriela, pis yalancı karı, senden Cebrail değil, olsa olsa Azazil olur' düşüncesi geçiyordu.

Not: Hatunun ismini saygı ve özenden ötürü müstear şekliyle Maria olarak yazmıştım postta, aslında Gabriela'ydı. Haketmiyormuş! Zaten şişkoydu, bacakları da çarpıktı!