Hey Gidi Günler...

Geçen sene, borsalino ile şu yazısına konu ettiği buluşmamızın ardından gece yarısına yakın eve döndüğümde kapı kilitlerinin parçalanmış olduğu görüp geçirdiğim şoku atlatmaya çalışarak çilingir çağırmıştım eve, kilitler patlatılmış da olsa kapı kapalıydı sonuçta, evime girmek için bir anahtarcının hünerine ihtiyacım vardı.

“Acaba ev ne halde?”

“Her şey şimdi alt üst edilmiştir.”

“Karakolu aramalıyım.”

“Sidik borum patlayacak, o kadar bira içmemeliydim!”

“Hiçbir yere dokunmamalıyım, parmak izlerine bakar polisler geldiğinde.”

“Ulan evde değerli bir eşya da yok ki, herif kitap mı çalmaya geldi?”

“Neden ben? Neden bu daire?”

“Annemlere söylememeliyim, sonra endişe ederler, korkarlar.”

“Acaba neyi çaldı?”

Bu gibi sorular ve düşünceler kafamda dönüp duruyordu o sırada, ama doğrusunu söylemek gerekirse, hepsi bir başka ana sorunun gölgesinde kalmıştı:

“Eve giren hırsız acaba O'nu gördü mü???” Hadi hırsız gördüyse de artık yapacak bir şey yok, ama bari çilingir görmemeli!”

Neyi görmemeliydi?

Sık sık Amerika’ya gidip gelen bir arkadaşıma, ne zaman “istediğin bir şey var mı abi?” diye sorup arasa, verdiğim cevap sabitti: Şişme kadın! Tabi şakası yapılır, üzerinden gülünüp geçilir ve unutulurdu, fakat bir gün herif Türkiye’ye dönerken bana sürpriz yapmak ve geyik konusu yaratmak için bir şişme kadın getirdi paket içinde, sarışın, iri göğüslü, ablak suratlı bir şeydi. İsmini Jenna koydum, ve tahmin edileceği gibi üretim amacına uygun olarak kullanmadım mereti, onun yerine usulüne uygun bir şekilde şişirip, eski sevgililerimden birinin bende bıraktığı sütyeni ve jartiyeri giydirdim, hatunun alnına kaligrafi kalemiyle süslü biçimde “No Remorse!” yazdıktan sonra, şuradaki tekniği kullanarak mutfağın girişinin üstünde, tavana yakın yükseklikten geçen doğalgaz borusuna astım Jenna’yı; idam edilen bir şişme kadın mıydı, evimdeki tuhaf aksesuarlardan biri miydi, o yıllarda yaşadığım kadın düşmanlığımın (seek and destroy tarzında) bir dışa vurumu muydu yoksa benim nazarımda sadece bir eğlence unsuru muydu, bunu hala bilmiyorum.

Yatağından kalkıp gelerek uykulu gözleriyle kapıyı açmaya çalışan apartmanın karşısında dükkanın kalfası olan çilingir çocuk onca zaman beni Polat Alemdar gibi bir şey sanır, daima yalaka ve aşırı ilgili tavırlarıyla beni bezdirmişken, şimdi ona işimin düştüğünün bilincinde hem şirinlik yapıyordu, hem de ben riyakar bir mimikle yanından kaçıp gidemeyecek bir durumdaydım.“Abi alttaki kilidi patlatmış, ama üsttekini parçalamış bırakmış, açamamış” dediğinde, kafamda gezinen tali sorular derhal silindi gitti, şimdi tek problem çocuğun Jenna’yı görmemesiydi. Kapıyı parçalanmış kilitlerden kurtarmalı, açmalı, ama içeriye gözü bile kaymamalıydı. Tam “oldu!” deyip azıcık araladığında gayet serinkanlı bir ses tonuyla “kardeş bi müsaade et bana, içeri bakayım, sen dur burada” diyerek doğruca Jenna’ya gittim, mutfaktan aldığım bıçakla boynundaki ilmiği apar topar kesip bir de sönsün diye kafasına sapladım bıçağı, kan yerine hava püskürten cesedi de yatak odama atıp kapıyı kapattım gürültüyle. Rahatlamış bir şekilde döndüm çilingirin yanına, mahallemdeki birine pis ve hasta ruhlu bir sapık olarak görülmektense, cezasız kalacak bir katil olmak çok daha güvenliydi.

Ertesi gün Jenna’yı çöp tenekesine defnettim.

Ve bu akşam, eve geldiğimde, daire kapımın kilitlerinin tekrar parçalanmış olduğu gördüm tam anahtarları elime aldığım an: Evde ne hırsızdan, ne de çilingirden utanacağım hiçbir şey yoktu.

Hırsız içeri girmiş, şöyle bir bakmış, kitaptan, türlü biblo ve süs eşyalarından, masonluk levhalarından (mütevazi koleksiyonum) başka bir şey olmadığını görüp gitmiş anlaşılan. Sigara paketim bile olduğu gibi duruyordu masada. Hiçbir şeye dokunmamış.

Jenna öleli çok oldu ama ruhu buralarda bir yerde, korkutmuştur onu belki de. 50TL’lik kilit parasıyla kurtardı katilini…

Nur içinde çürü...