İnsanlar Konuşa Konuşa...

Dün akşam bir hafta evvel sipariş ettiğim kitabı almak için Simurg’a gidip Coşkun Abi’yle sohbete dalmışken bir delikanlı geldi yanımıza, heyecanlı ve telaşlı bir ses tonuyla “Sizde parfüm var mı?” diye sordu Coşkun Abi’ye.

Dönüp çocuğa baktık “höö?” diyen gözlerimizle.

Bir saniye içinde aklıma her şey geldi. Salak olabilirdi. Kamera şakası olabilirdi. Kitap kokusu üzerine bir metafor yapıyor olabilirdi.

Sonraki saniyede gayri ihtiyarî “Süskind’in Koku’su olmasın o?” diye soruverdim çocuğa.

“Aaa, evet, galiba” deyiverdi.

Kitabı aldı gitti.

Allah bilir aradığı neydi…

Aynı akşam geç saatte eve dönmek için bindiğim taksiden evin köşesinde indiğimde az ötede bir çöpçünün yerleri süpürdüğünü gördüm, apartmanın kapısına yönelip o soğuk havada yarı aydınlatılmış sokağı ciddi ciddi süpürüyorken yanından geçtim yavaşça, çok saygıdeğer hissettim birden onu ve “kolay gelsin abi” dedim içten bir ses tonuyla.

“Hoş geldin abi. Selamünaleyküm” diye mukabele etti sakince.

Verdiği karşılık öylesine dumura uğrattı ki beni, birkaç saniye geçmiştir “aleyküm selam” demem için…

Bugün, “V” ve “S” tuşları bozulan, diğer tuşları da teklemeye başladığından sabah çöpe attığım eski keyboard yerine yeni bir klavye almak için iş çıkışı yolumun üzerindeki bir bilgisayarcıya gittim. Raflarda duranlar arasında bir klavyeyi beğenip kasaya yürüdüm, parayı öderken herhangi bir arıza veya uyumsuzluk durumunda geri getirip değiştirmemin mümkün olup olmadığını sordum.

“Elbette, bir sorun olursa getirin hemen değiştirelim” dedi kasadaki kadın.

Klavyeyi poşete koydu, parayı uzattım, para üstünü verdi.

Bekledim.

O da bana “eee?” dercesine baktı.

“Fiş, fatura, makbuz filan verecek misiniz, hani olur da değiştirirsem?” diye açıklamaya çalıştım bekleyişimi.

Bir özgüven abidesi gibi şişti, kurumlandı tezgâhın arkasında ve tane tane döküldü kelimeler ardından: “Gerek yok beyefendi, ben malımı bilirim!”

Dondum kaldım. “Malınızı bilmeniz ne güzel” diyerek hızla çıktım dükkândan.