Karma ve Arkadaşları Üzerine...

Kırdığımız kalplerden elimize bulaşıp yapışan kanı gizlemek için boyuyoruz üzerlerini. Çiçek motifleriyle, şiir tasvirleriyle, koca adamların özlü deyişleriyle, film sahneleriyle, şarkı sözleriyle, arada bir yumurtladığımız kendi hikmetlerimizle saklıyoruz günahlarımızı.

Gizliyoruz; sadece başkalarından değil, kendimizden de utanıyoruz. Yüzümüzdeki yaraları makyajla kapatır gibi, çirkin yanlarımızı görülmez kılmak ve unutmak için.

Unutmak?

Açılan her yeni sayfanın, öncesinde yazılmış/yazdığımız ciltler dolusu metni geçersiz kılacağı ümidini duyumsamaktır unutma çabası. Yenilenmek, tazelenmek, ihya olmak falan filan, sıfırdan başlama isteği bütün bunlar.

Vicdan der ki, “hedeyi hödeyi yaptın, her boku da bir güzel yedin, ama bu böyle sürmez, bırak, elini kötülüklerden çek, geçmişin gölgesinden çekil ve ışığa çık.”

Tanrı buyurur, “samimi olarak tövbe edeni affederim.”

Mevlana der ki, “yüz bin kere bozsan tövbeni, gene gel.”

Talmud yazar, “Hayır işlemek ve günahlar için tövbe etmek belalara karşı zırh gibidir.”

Çünkü herkes bilir; ümitsizlik en kötü bataktır. “Battı balık yan gider” sözü, ümitsizliğin karikatürize edilmiş halinden farksız; on adam öldürdüm, on birincisi de fark etmez diyen insanın nefis muhasebesine benzer bu.

Bu bağlamda ümit güzeldir. İyi bir şeydir. Herkese lazım.

Bu yüzden tövbe ederiz.

Kimisi hacca gidip namaza başlar, elini eteğini çeker pislikten.

Kimisi uslanır, durur, durulur.

Gene vicdana verirsek kulağımızı, bize “Geçmişte yaptıkların geçmişte kaldı. Artık düzgün ve doğru bir insan olmaya çalış, hadi oğlum göreyim seni” der.

Bu noktada Karma dediğimiz amına koyulası kavram ortaya çıkar.

Tanrı [kul hakkı denilenler hariç] tövbeyi bağışlamaktadır, İsa zaten bir merhamet timsalidir, Mevlana gayet olumlu bıdı bıdılar etmektedir.

Ama Karma oralı bile olmaz.

“Yaptıkların burnundan fitil fitil gelecek it herif!” bakışıyla bir köşede beklemektedir o.

Tanrı Karma’nın yanına gider, “Kardeş, müsadenle kendimi tanıtayım, ben tanrı, hani olur ya, “ol” dersin, olur, işte ben ol diyince oldurtan kişiyim. Ama sen de kimsin, kullarıma ne yapıyorsun sen öyle?” deyiverir.

“Hocam kusura bakma, sana saygım var ama ben aslen Hinduların tetikçisiyim, Budist cemaati de mahayana olsun, hinayana olsun, vacrayana olsun maaşa başladılar beni, onlar için çalışıyorum” der.

Tanrı öfkelenir; “höst, sıçarım lan onların çarkına, ne tetikçiliğiymiş bu benim mıntıkamda?” diye ters ters bakar Karma’ya.

“Hocam ben bir anlatayım, gerisine sen karar ver, ne de olsa isimlerinden biri El-Adil, hele bir dinle” diye Sidharta gülümsemesiyle şirin bir poz takınır.

“Uzatma ama. Zaten uyuz oluyorum şu Budistlere, Hindular bana bir milyon tane eş koşup ota boka tanrı diyorlar ama budistler’de tanrı inancı bile yok… Ağızlarına tükürdüğümün salak herifleri, hata onları yaratanda zaten. Neyse, Konuş bakalım.” diye söylenir.

“Hacım o zaman kısa keseyim: Hani sen tövbeleri affediyorsun değil mi?”

“Evet, size ne kardeşim, ne olmuş?”

“Yok abi kızma. Diyeceğim o ki, kul hakkını affetmiyorsun ama.”

“Kul hakkına ben karışmam, herif karıyı düdükledikten sonra bir de parasını cebe indirip orta yerde bırakmış mesela. Burada hem benim otoriteme ve kesin emirlerime karşı bir itaatsizlik var, hem de o kızcağızın kalbini kırmış, skip bırakmış. Herifçioğlu samimiyetle pişman olur, içtenlikle yediği boktan dolayı derin üzüntü duyar ve tövbe ederse, beni de bu vicdan azabına ikna ederse, bana karşı işlediği suçu affederim. Ama o kızın gözyaşına karışmam. O kız kendisine çektirdiği ıstırabı heriften tahsil edecek kıyamette. Yok öyle üç kuruşa beş köfte.”

“Hocam, büyüksün. Hakikaten adın gibi, sanın gibi El-Adil’sin sen. Size Tanrı diyebilir miyim?”

“Hadi ordan salak! Dalga mı geçiyorsun, yağlıyor musun… Eeeee bu kadar mı diyeceğin?”

“Pardon abi. Şey diyecektim, şimdi sen kullar arasındaki suçlara karışmayıp mağdurun hakkını kıyamet gününe bırakıyorsun ya?”

“Evet biz ona Mahkeme-i Kübra diyoruz.”

“İşte, benim iş verenler Mahkeme-i Kübra muhabbetine pek akıl erdiremediklerinden, o kul hakkını dünyada, hayat sürerken tahsil etmek için beni seçtiler.”

“Lan ne diyorsun sen? Sistemi kuran ben, yaratan ben, kuralları koyan da ben; size ne oluyor dümbükler!”

“Sinirlenme hoca, vur fakat önce dinle: Bizimkiler kıyamet filan takılmadıkları, o ayaklara inanmadıkları için kendilerince hesaplaşma işlemini öne almışlar o kadar. İnanmamalarına da kızma hemen, hem sen değil misin leküm diniküm veliyedin* diyen?”

“Demagoji yapma ayaklarını kırarım senin. Sen ne cezası veriyorsun, sonuçta senin sümüklüler de Mahkeme-i kübra’ya gelecekler, naber, gösteririm ben onlara. Herkesin cezasını ben vereceğim zaten.”

“Hacı ben karışmam ona, işçiyim işimi yaparım.”

“Tamam da sen dünyada ön tahsilatı yaptıktan sonra kıyamette o mağdur kızın hakkı ortadan kalkmıyor ki? Kızı ağlatan herifin esas o zaman girecek götüne. Yani sen kanunsuz iş yapıyorsun. Mafya mısın lan sen? Adalete güvenmiyor mu seninkiler?”

“Abi ben olayın tarafı değilim, freelance çalışıyorum, gerektiğinde çağırıyorlar, isim adres verip git şu işi hallet diyorlar o kadar. Yoksa içeriğini bilemem meselenin.”

“Hayda... Meditasyona yogaya filan ses çıkarmadık, hadi reenkarnasyon dediler ona da bir şey demedik, eğlensin veletler dedik ama seninkiler fazla oluyorlar artık.”

“Dedim ya abi, olayın içeriğini bilmiyorum ben o kadar; kafamı da vermiyorum, nerede ağlayan bir kız varsa beni cepten arayıp çağırıyor patronlarım, o kadar.”

“Ağlayan kızdan bol bir şey yok zaten şu yarattıklarımın içinde. Ota boka ağlarlar.”

“Haklısın abi.”

“Neyse, sana bir şey demiyorum ama malum yerde görüşürüz senin patronlarla… Gözüme gözükmesen iyi olur sen de.”

“Malum yer?”

“Az önce sözünü ettiğim geniş duruşma salonu… Anlamadın mı lan kofti?

“Pardon abi, geç düştü jeton. Biz doğulular uyanık olmuyoruz pek. Neyse, saygılar abi.”

“Hadi hadi!”

Ve işte böylece Karma bir yerden vurur, kul hakkı bir yere vurur, işlediğimiz suçlar döner durur ve tekrar bizi bulur, vurur da vurur.

Kimseyi “ben tövbe ettim, günahlarımdan ötürü pişmanım, artık değiştim, düzeldim, adam oldum” gibi sözleri inandıramazsınız.

Hiçbir maske yüzünüzdeki yaraları kapatamaz.

Pişmanlık kimse için bir şey ifade etmez.

“Sen üç yüz tane kadın zikmişsin, adam olur mu lan senden?” derler.

Diğer bir değişle Karma da sizi ziker.

Şimdi sonuca gelelim.

Clockwork Orange’taki Alex karakteri gibiyiz. Yemediğimiz halt kalmıyor, zikip atmadığımız karı/herif bırakmıyoruz hayatımızın bir döneminde; bizler için bu sadece çetelede birer çentik, istatistiksel bir değer ifade edebiliyor belki, ama o mazlum edilmiş karı/herifler için bu olaylar manzumesini oluşturan her detay aslında birer trajedi. “Alma mazlumun ahını, ziker aheste aheste” derken eski anonim kafalı amcalar haklılarmış. Alex nasıl bir “ödeme” yaptıysa, bizler de yapıyoruz.

Ellerimize yapışmış kanlar ve göz yaşları da bir türlü silinmiyor…

* "sizin dininiz size, benim dinim bana." [Kuran'da geçer.]

Not:

1- Ağzım çok bozuk bu aralar, alkol alınca da iyice abartıyorum. Kusura bakılmasın.

2- Bu yazıyı okuyan herkes dinden çıktı, hemen bir kelime-i tevhid. Haydi haydi haydiiii! La ileha illallah diye başlayacaksınız.