Boz-Yap ve Yap-Boz Üzerine...

Bazı insanların kalbi o kadar incedir ki, kırıldığında sorumlu tutulamaz kimse. Üflesen yıkılacaktır, dokunsan çatlayacaktır zaten. Biri hoh! demiştir, iskambil kağıdı misali devrilmiştir o gönül, bir başkası azıcık sert koymuştur yumurta poşetini mutfak tezgahına ve kalbin içindeki öz saçılmıştır ortalığa…

Kendi artık bir işe yaramayacağı gibi, çevresini de kirletir…

Duygularımızın katışıksız, saf olmaması insanlarla ilişkilerimizde karşımıza çıkan en ciddi müşküllerden… Nefret ettiğimiz kişilerde hoşlandığımız yanlar görebiliyoruz, sevdiğimiz kimselerde de midemizi bulandıran yönler… Ruhumuzu yıpratan, bozan, gözlerimizin altında vaktinden evvel kırışıkları derinleştiren, yüzümüzden sıcak gülüşleri saklayıp gömen, içinde bulunduğumuz bu duygusal karmaşa…

Yapay cennetlerimiz var… Aslında o kadar basit, sıradan, renksiz hayatlar sürüyoruz ki… Kendimize toz kondurmuyoruz dışarıdan gelen müdahalelerde, lakin içten içe sürekli “kaçma”, “her şeye yeniden başlama”, “geçmişi unutma” peşindeyiz; çıkış arıyoruz… Savunma mekanizmalarımızın bastırmaya güç yetiremediği bir acziyetten başka bir şey değil bu durum; çıplak ruhumuzun orasını burasını ellerimizle kapatıyoruz utandığımızdan, ama kıçımız açıkta kalıyor, ne yazık ki farkındayız. Hayata yeni bir başlangıç yaparak, aslında kendimizi yüceltmek, üstümüze başımıza - içimize dışımıza bulaşmış, yetmezmiş gibi bir de sinmiş, en derinlerimize kadar ilişip oraya kök salmış fenalıklardan “bu defa” uzak durmak ve bir daha asla bizi alçaltan o çirkinliklere yaklaşmayacağımızı öngörüyoruz. Ümitsizliğimiz ise, bu hayalin imkansızlığından ileri geliyor. Her şey yeniden başlayabilir, hayat sıfırdan kurulabilir, ama daha evvel de bir yerde yazmıştım, “geçmiş, aslında geçmemiştir.”

Oscar Wilde’ın hatun kısmısı için söylediği enfes bir söz var: "Geçmişi olan kadının geleceği yoktur." Erkekleri neden etkisiz eleman olarak görmüş bilmiyorum, bu söz pekâlâ unisex şeklinde addedilebilir; eğer sürekli kafamızda dönüp duran bir çağrışım dünyamız varsa, yaşadıklarımız geçmişimizde kalmayıp sürekli bizi çimdikleten tecrübelerimizden ileri geliyor bu hal… Örneklendirelim: Bugün Beyoğlu-Mephisto’da kitap kokusunu içime çektim, Simurg’a geçmek için oradan ayrılacağım sırada, kapı ağzında bir kadına yol verdim, tam ben çıkacakken yaşlı bir adam belirdi, ona da müsaade ettim, hemen ardından genç bir çift belirdi, onları bekledim girsinler diye. Çıkmaya teşebbüs ettiğim anda kapı eşiğinde bir kız belirdi, kendi kendime “s*ktiğimin kapısından ben geçeceğim şimdi sen bekle bee” dedim, yol vereceğimi umup adım atmasıyla, benden oturaklı bir omuz yemesi bir oldu - ezip geçtim de denilebilir. Öncekilerden daha uzak değildi kapıya, ama ben daha evvel yol verip kibarlık yaptıklarımı düşündüm ve “yeter” dedim. Bütün bunlar bin bir, bin iki, bin üç, bin dört, bin beş, yani en fazla beş saniye içinde oldu. Kaba biri olsaydım, ilk kişiye de yol vermezdim, ama öncekilere yeterince nezaket gösterdiğimi düşünüp o kızı ezdim. Bu bir kapı ağzı tecrübesi. Belki kapıdan geçmeyi ötekilerden fazla hak ediyordu, ama artık bekleyecek durumda değildim ben, dört beş saniyelik deneyimim Mephisto’dan çıkmak için başka bir yol olmadığını gösterdi bana o sırada – arkamı dönüp kızdan özür bile dilemedim ayrıca.

Yazının başına dönelim: O kızın kalbini kırmış olamam, en fazla omzunu kırmışımdır o darp etme sırasında. Ama kendimi, kendi kalbimi kırdım işte, kapı eşiğinde yaşadığım anlamsız bekleme tecrübem, beni bir insana karşı duygusuz bir hoyratlıkla davranmaya itti. “Ayyy!” diye minik bir çığlık bile attı. O an umursamak gelmedi içimden.

Bu karmaşık ve dağınık yazının bir ana fikri yok, ama olsaydı sanırım şuna benzerdi: İnsanlar hem mutsuzdur hem de tatminsiz, çünkü daima pişmanlık yaşarlar. “Hayatımda hiçbir şey için pişmanlık duymadım” diyenlere orta parmak yakışır, yalan söylüyorlardır. Bunun yanında tecrübe, aslında iyi bir şey değildir, çünkü “iyi” bir şey haline gelene kadar, yani rafine olana dek yaşadıklarımız/hissettiklerimiz aslında koca bir bok çukurundan ibaret… İş işten geçtikten sonra neye yarar deneyim…

Çok şey yaşayan, çok şey gören insanlar o nedenle mutlu değiller zaten.