I've felt the hate rise up in me...
Kneel down and clear the stone of leaves...
I wander out where you can't see...
Inside my shell, I wait and bleed...

Siyah Gömleğin Laneti...

İş yerinde yıllar boyu çoklukla beyaz, bazen de açık sarı renkte gömlek giyen birisi olarak, o gün "neden bugün siyah giyinmeyeyim?" demiş ve on yıllık çalışma yaşamımda ofise ilk defa siyah gömlek giyerek giymiştim.

O gün Hrant Dink öldürüldü.

Bu sabah bir defa daha siyah gömlek giymek istedim giyinirken. İkinci defa, iş hayatımda..

Malum cinayetin üzerinden geçen onca zamana karşın, ancak bugün öğleden sonra geldi Hrant Dink'in otopsisinin sonuçları ve vücudundan çıkartılıp incelenmek üzere büroya gönderilen mermi çekirdekleri...

a) Bütün bu cinayet ve sonrasında yaşananlar, siyah gömleğim yüzünden.
b) Bende bir tuhaflık var.
c) Hrant Dink ve benim siyah gömleğim arasında (sadece bu blog u okuyanların haberdar olduğu) supernatural bir ilinti söz konusu.
d) İşe giderken bu gömleği bir daha giymeye cesaretim yok.

Dosto, "Zulüm Alışkanlık Yaratır" der...

Fareler varmış.
Bir de insanlar...

Ayrıca mağdur/mazlum köpekçikler...

Dün gece anladım neden *** olduğumu...

Muhammed İkbal sorar, "Pes çi bâyed Kerd?"
Alice Cooper cevap verir, "there's nothing more than you can do..."

Iron Maiden arka fonda yankılanır, "and the tale goes on and on and on and on..."

Bu yengeç de vals yapamadığına yanar...

Şahin Hocam'ın Hüküm Gecesi adlı şiirinden... Bana yazmıştır belki, farkında olmadan, bilmeden...


IV
Ben, cüretkâr ölümlü, korkak ruhlu, serseri
Bir ben varım, bir Allâh, bir de bu mâlihulyâ:
Gelir bir gaz lambası kara boşlukta gezer
Yüzüme lamba tutan bu vücutsuz el kimin?
Vücutsuz, kıllı bir el! Lambadan korkuyorum:
Cürüm, dehşet, nedâmet, çılgınlık sahneleri,
Bakmaya korkuyorum, görmek istemem, yeter!
Tâkatim yok Gerçeğe çıplak gözle bakmaya
Bakarsam aynalara/görürüm yüzüm kara
Bakamam yüzüne ne Tanrının, ne kendimin
Işıktan korkuyorum, lambadan korkuyorum
Ey Tanrım, korkuyorum! Aynadan korkuyorum,
Ellerimle rûhumun yüzünü örtüyorum...

V
Ey cüretkâr ölümlü! korkak ruhlu, serseri
Kimseden korkmasan da, korkuyorsun kendinden
Harcadın hiç uğruna bir ömr-ü derbederi
Ufuklara bakma sen, aynalara bakma sen!
Bakarsan aynalara görürsün yüzün kara
Ey korkup kaçan Kaabil! Kaçacaksın kendinden
“Kendinden mahrum kalan terkedemez kendini”...
Ne Tanrının yüzüne bakmaya tâkatin var
Ne de cesaretin var yüzleşmeye kendinle
Kara yüzlü rûhunla ve bu kirli kalbinle
Kapatıp perdeleri gizlen karanlığa sen!
Söndür titrek kandili! Uyu! Hattâ uyurken
Ört rûhunun yüzünü zavallı ellerinle!
Bir sonsuz merhamet var, uyku var her solukta...

sıktı bu hayat...
mutlu olunmayan bir yaşamdan ne fayda var bana?